“ให้ตายสิ พวกนี้เป็นผีกันหมดเลยหรือไง?”
สีหน้าของหวางชิงพลันเปลี่ยนไป เขามองผีตัวเล็กสีดำในเงามืดเบื้องหน้า แววตาฉายความตื่นตะลึง
หานอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า
“ยังไงก็ดูไม่เหมือนคน...”
“...”
มุมปากหวางชิงกระตุก เขาหันไปมองโจวหานที่อยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยว่า
“เสี่ยวหาน นายรู้จักพี่ไป๋ดีนี่ เขาเป็นอะไรไป?!”
“เอ่อ...”
โจวหานเองก็ทำหน้างุนงง ก่อนตอบว่า
“ไม่รู้เหมือนกัน... ฉันไม่เคยเห็นพี่ไป๋มีความสามารถแบบนี้มาก่อนเลย...”
“งั้นก็มีโอกาสจริง ๆ สินะว่าเขาถูกผีสิง?”
หวางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พลันรู้สึกว่าสถานการณ์รับมือยากอยู่บ้าง
ผีดุร้ายที่สามารถเข้าสิงไป๋เยวียนได้ ย่อมไม่ใช่สิ่งธรรมดาแน่
อีกทั้งวัตถุผีร่วมกำเนิดของพวกเขาก็ไม่ได้ขับไล่ผี แต่มีไว้สังหารผี ยิ่งทำให้จัดการสถานการณ์ตรงหน้าได้ยากกว่าเดิม
“แต่เจ้าสิ่งนี้ เหมือนฉันเคยอ่านเจอในแอปภูตผี...”
โจวหานมองผีตัวเล็กสีดำเบื้องหน้า แล้วเอ่ยว่า
“คล้ายผีเงาอยู่นะ...”
ตอนจัดการเหตุการณ์หมู่บ้านหวงถู่คราวนั้น ไป๋เยวียนลงมือคนเดียว โจวหานจึงไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง
แต่หลังจากนั้นไป๋เยวียนอัปโหลดข้อมูลของผีดุร้าย เขาเลยได้อ่านข้อมูลที่เกี่ยวข้องมาบ้าง...
“ผีเงา?”
หานอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายจะนึกออก แล้วเอ่ยว่า
“แต่ตามหลักแล้ว มันควรมีร่างต้นขนาดใหญ่ไม่ใช่หรือ?”
เห็นได้ชัดว่าเธอก็รู้ข้อมูลเกี่ยวกับผีดุร้ายชนิดนี้