ยามบ่าย
ไป๋เยวียนกับโจวหานเดินทางมาถึงเมืองหลวงอย่างราบรื่น และได้พบกับพ่อแม่ของโจวหานด้วย
“เสี่ยวหาน เสี่ยวไป๋…”
เมื่อพ่อโจวกับแม่โจวเห็นทั้งสองกลับมาอย่างปลอดภัย ดวงตาก็เปี่ยมไปด้วยความยินดี
พวกเขาไม่สนใจว่าทั้งสองจะแข็งแกร่งขึ้นเพียงใด ขอแค่มีชีวิตอยู่ได้อย่างปลอดภัย ก็พึงพอใจมากแล้ว
“พ่อ แม่ ช่วงนี้พวกท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
โจวหานรีบถามขึ้นว่า
“มีคนคิดร้ายมาหาหรือเปล่า”
เทอมนี้ตระกูลลู่กับสำนักไป๋เฉินซานแทบไม่ได้ลงมือ เขาจึงอดกังวลไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจะหมายหัวพ่อแม่ของตน
“วางใจเถอะ…”
พ่อโจวส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“ที่ที่พ่อกับแม่อยู่เป็นเขตที่พักครอบครัวซึ่งสำนักงานใหญ่กรมลี้ลับสร้างขึ้น ใครจะกล้ามาหาเรื่อง”
“อีกอย่าง มีคนภูตวิญญาณคอยเฝ้าเขตที่พักอยู่ตลอด ไม่มีใครมีโอกาสแอบเข้ามาหรอก”
พอได้ยินเช่นนั้น โจวหานกับไป๋เยวียนก็ถอนหายใจโล่งอก
ที่จริงพวกเขาคิดมากเกินไป
แม้ตระกูลลู่กับสำนักไป๋เฉินซานจะไม่ใช่คนมีคุณธรรม แต่ก็ไม่ถึงกับลงมือแก้แค้นกับครอบครัวของผู้อื่นง่าย ๆ ยิ่งกว่านั้น ต่อให้ฆ่าพ่อแม่ของโจวหานได้ก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้
คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในเขตนี้เป็นคนธรรมดา แต่แทบทั้งหมดเป็นครอบครัวของเจ้าหน้าที่กรมลี้ลับ
หากพวกนั้นกล้ามาก่อเรื่องที่นี่ ย่อมต้องเผชิญการแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งจากจางชิงเต้า