เมื่อมองตามแผ่นหลังของหวางชิง สายตาของฝูงชนก็กลับไปยังภายในห้องโดยไม่รู้ตัว
ตอนนี้หวางชิงไม่อยู่แล้ว!
แต่เมื่อพวกเขาเห็นสภาพการตายอย่างน่าสยดสยองของทั้งสองคน ความโลภในใจก็พลันสลายหายไปกับสายลม
ตลาดผีก็ไม่ได้ใหญ่โตนัก หวางชิงจะรีบกลับมาก็ใช้เวลาไม่นานนัก ถึงจะได้สมบัติมา ก็คงไม่มีชีวิตรอดมาใช้มัน
ท่ามกลางฝูงชนกลับมีอยู่คนหนึ่งที่เป็นข้อยกเว้น
ผิวพรรณของเขาซีดขาว ใบหน้าติดรอยยิ้มกระตุกแข็ง เขาจ้องมองเข้าไปในห้อง……
……
“ไอ้ชาติหมา คืนสมบัติประจำตระกูลฉันมา!”
ในกลุ่มคนที่สับสนอลหม่าน มีคนหนึ่งกำลังตะโกนลั่น พร้อมกับไล่ตามคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย รู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหู
เขาหันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นเจ้าของร้านคนแรกที่เข้ามาเสนอขายของให้เขา
“ไม่ใช่สิ เพื่อน นายมีสมบัติประจำตระกูลด้วยเหรอ?”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว ของที่พ่อค้าคนนี้ขายล้วนเป็นของปลอมไม่ใช่หรือไง……
หรือว่าเขาก็ขโมยสมบัติของตระกูลคนอื่นมา?
“นายนี่เอง!”
เจ้าของร้านก็จำอีกฝ่ายได้เช่นกัน รีบพูดว่า:
“พี่ใหญ่ ช่วยผมหน่อย หวีของทวดผมถูกคนแย่งไป!”
“???”
ไป๋เยวียนเบิกตากว้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เข้าใจ
สมัยนี้ มีคนปล้นของแบบนี้ด้วยเหรอ?
อีกอย่าง นายตามมันจริง ๆ เหรอ?
“นายช่วยผมตามจับมัน หวีแบ่งกันครึ่งหนึ่ง! หรือไม่ก็ผมแถมอิฐให้อีกก้อน!”
“เลิกพูดเถอะน่า!”
ไป๋เยวียนมุมปากกระตุก ตัดสินใจปฏิเสธทันที
และในตอนนั้นเอง
ก็เห็นลำแสงสีทองพุ่งเข้ามา พุ่งทะลุร่างคนที่ปล้นหวีไปในพริบตา บาดเจ็บสาหัสจนล้มกองกับพื้น