ขณะที่ไป๋เยวียนกับโจวหานกำลังคุยกันเพลินๆ
ที่ไกลออกไปตรงจุดที่ผู้คนชุมนุมก็เกิดเสียงโกลาหลระล่ำระสาย
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย พึมพำกับตัวเองว่า
“ที่นั่นก็เกิดเรื่องเหมือนกัน?”
ตอนแรกเขาคิดว่าไอ้คนเมื่อกี้เป็นศัตรู หรือไม่ก็บ้าๆ บอๆ
แต่พอดูตอนนี้ เกรงว่านี่คงเป็นการเคลื่อนไหวที่มีการวางแผนมาก่อน
“พี่ไป๋ เราจะเอายังไงดี?”
โจวหานฟังเสียงกรีดร้องจากที่ไกล ก็เข้าใจในทันที
“ไปดูหน่อย!”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว ในดวงตามีความละโมบเล็กน้อย พลางว่า
“มีหวังได้เจอคนดร็อปทอง!”
เขามองไปที่ความวุ่นวายในระยะไกล แน่นอนว่าได้ตัดสินใจแล้ว
ระหว่างที่ทั้งสองเดินเล่นก่อนหน้านี้ ไป๋เยวียนไม่เพียงแต่ดูสินค้าตามแผงต่างๆ แต่ยังแอบประเมินระดับภูตวิญญาณของทุกคน
ตอนนี้เขาทัดเทียมคนภูตวิญญาณหนึ่งอักขระขั้นอาวุโส ในตลาดผีก็นับว่าเป็นผู้แข็งแกร่งได้แล้ว อย่างน้อยก็เอาตัวรอดได้ไม่มีปัญหา
ไม่นาน
ทั้งสองก็มาถึงจุดชุมนุมผู้คน
เห็นเพียงถนนตอนนี้วุ่นวาย คละเคล้าเสียงโหยหวนและคำราม
บางคนหนี บางคนต่อสู้ เหตุการณ์วุ่นวายถึงขีดสุด แทบทำให้คนแยกไม่ออกว่าใครเป็นผู้ก่อเหตุ…
คงมีคนที่เกิดความโลภตั้งแต่แรก พอเห็นสถานการณ์ปั่นป่วน ก็ร่วมวงก่อความวุ่นวาย มิฉะนั้นคนสิบกว่าคนของสภาจ้าวโลกาคงทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่ได้
ขณะที่ไป๋เยวียนกำลังเตรียมเข้าไปร่วมวง
ชายคนหนึ่งตัวเปื้อนเลือดทั่วร่าง มีท่าทีลนลาน เข้ามาหาเขา
“เฮ้ยเพื่อน เห็นว่ามีบุญวาสนากับแก ให้แกเลย!”