ชายตระกูลลู่คนหนึ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเงาร่างเลือนรางนั้น ก่อนเอ่ยขึ้นตามสัญชาตญาณว่า:
“ผีดุร้าย?!”
“ไม่ใช่... นี่มัน...”
สีหน้าของลู่ซิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาจำกลิ่นอายพลังลี้ลับที่อีกฝ่ายปลดปล่อยออกมาได้ในทันที จึงตวาดว่า:
“ไป๋เยวียน!”
ก่อนออกเดินทาง พวกเขาได้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับไป๋เยวียนอย่างละเอียด อย่างน้อยก็จดจำกลิ่นอายพลังลี้ลับของอีกฝ่ายได้
ยามนี้พวกเขาไม่มีเวลามัวสงสัยว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงเปลี่ยนกลิ่นอายพลังลี้ลับของตนเองได้
ทั้งสามสบตากัน แล้วรีบพุ่งเข้าไป หมายจะช่วยลู่เหลียงออกมาก่อน
แต่ทันทีที่พวกเขาเริ่มเคลื่อนไหว
เงาร่างหลายสิบสายก็ปรากฏขึ้น
ทั่วร่างของพวกมันถูกปกคลุมด้วยเงาดำ รูปลักษณ์ชวนขนลุก ดวงตาคู่หนึ่งเต็มไปด้วยเจตนาร้าย จ้องเขม็งมาที่ทั้งสาม
พวกมันคือผีเงาที่ไป๋เยวียนเรียกออกมา!
ผีเงาหลายสิบตัวล้อมทั้งสามเอาไว้พร้อมกัน แต่ละตัวแผ่กลิ่นอายพลังลี้ลับระดับสามอักขระออกมา!
เดิมทีไป๋เยวียนเรียกผีเงาตัวเล็กระดับสามอักขระออกมาได้เพียงยี่สิบตัวเท่านั้น แต่ตอนนี้พลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล อีกทั้งยังใช้พลังผีหยินแทนผีเงาได้ ย่อมเรียกผีเงาออกมาได้มากกว่าเดิม
“ผีดุร้ายระดับสามอักขระทั้งหมดเลยหรือ?!”
ลู่ซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาเคร่งขรึมขึ้น
แม้เขาจะเป็นคนภูตวิญญาณระดับปลายของสี่อักขระ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผีดุร้ายระดับสามอักขระหลายสิบตัว ก็ยังอดหวาดระแวงไม่ได้
“อ๊าก!”
จังหวะนั้นเอง เสียงกรีดร้องดังมาจากที่ไกลออกไป