“ช่างเถอะ หลบไปก่อนดีกว่า…”
สีหน้าของไป๋เยวียนไหววูบ เขาไม่ได้รีบร้อนหาเรื่องคนจากสหพันธ์ระเบียบใหม่
เขามุ่งลึกเข้าไปในสวนสนุก พลางสอดส่ายสายตาหาร่องรอยของผีดุร้าย
ไม่นานนัก
ไป๋เยวียนก็เข้าไปถึงส่วนลึกของสวนสนุก
ที่นี่ใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก เครื่องเล่นสารพัดชนิดมีให้เห็นไม่ขาดสาย ถึงขั้นสร้างสวนน้ำขนาดมหึมาขึ้นมาด้วย
“หรูหราขนาดนี้เชียว…”
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของไป๋เยวียน เขาพึมพำกับตัวเองว่า
“ดูท่าบัตรสมาชิกที่ฉันทำไว้จะคุ้มจริง ๆ…”
ตอนนี้ไม่เพียงแต่เขาเข้ามาได้อย่างราบรื่น ยังใช้บัตรนี้เล่นเครื่องเล่นทุกชนิดได้ฟรี เรียกได้ว่าคุ้มค่าอย่างยิ่ง
แต่คนทั่วไปคงไม่มีปัญญาทำบัตรสมาชิกใบนี้…
“น่าเสียดาย ตอนนี้ไม่มีเครื่องเล่นไหนเปิดให้เล่นเลยสักอย่าง”
เขาส่ายหน้า ก่อนจะมุ่งหน้าลึกเข้าไปในสวนสนุกต่อ
ไม่นานก็ไปถึงสุดเขตของแดนลี้ลับแห่งนี้ แต่กลับไม่พบผีดุร้ายสักตน และไม่มีเครื่องเล่นสักแห่งที่เปิดให้เล่น ทั้งหมดต้องรอจนกว่าจะถึงเวลาเปิด
เขาคาดเดาอยู่ในใจว่า ผีดุร้ายคงจะปรากฏตัวก็ต่อเมื่อเครื่องเล่นเริ่มเปิดให้บริการ
“กลางวันแสก ๆ ยังไม่เปิด หรือว่าต้องรอจนมืดเสียก่อน”
ไป๋เยวียนเหลือบมองท้องฟ้า พลางครุ่นคิด
เวลาตื่นและเวลาพักของผีดุร้ายกับมนุษย์นั้นตรงกันข้ามกันเสมอ หากต้องรอจนถึงเที่ยงคืนถึงจะเปิด ก็นับว่าสมเหตุสมผล…
“แต่ปัญหาตอนนี้คือ ต้องถ่วงเวลาไปจนถึงกลางคืน…”