“อึดเอาการเหมือนกัน…”
จางชิงเต้ามองลู่ฉือที่ถูกกดดันจนตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แล้วอดถอนหายใจไม่ได้
แม้อีกฝ่ายจะกำลังเพลี่ยงพล้ำ แต่ด้วยพลังลี้ลับอันน่าสะพรึงกลัวของเขา เกรงว่ายังจะยื้อไปได้อีกนาน…
“แต่จัดการแก คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่!”
ชั่วพริบตา แววสังหารก็ปรากฏขึ้นในดวงตา เขาตัดสินใจฆ่าคนเฒ่าสักคนเพื่อข่มขวัญผู้อื่นก่อน!
บัดนี้ เมื่อผู้มีอำนาจของขุมกำลังชั้นยอดต่าง ๆ ฟื้นคืนชีพ กรมลี้ลับแห่งต้าเซี่ยก็พลอยตกอยู่ในวิกฤต อาจพังทลายลงได้ทุกเมื่อ!
เมื่อเผชิญสถานการณ์คับขันเช่นนี้ สิ่งที่จางชิงเต้าต้องทำก็คือถ่วงเวลา!
เขาคิดว่าแค่กำจัดลู่ฉือได้ พวกคนเฒ่าคนแก่อื่น ๆ ก็คงไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมือ เท่านี้ก็พอจะช่วงชิงเวลาเพิ่มขึ้นได้ไม่น้อยแล้ว
ขณะนั้นเอง
จางชิงเต้าที่เกิดจิตสังหาร ก็เรียกผีดุร้ายจำนวนมหาศาลออกมาอีกครั้ง!
เมื่อเวลาผ่านไป
พลังลี้ลับของลู่ฉือก็ร่อยหรอลงไปอีก สีหน้าของเขาค่อย ๆ เผยความตื่นตระหนก
หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาคงถูกผลาญจนตายอยู่ที่นี่เป็นแน่…
ตอนนี้เขาสังหารผีดุร้ายไปแล้วนับหมื่นตน แต่ผีรอบด้านยังผุดออกมาไม่ขาดสาย ราวกับมีจำนวนไม่สิ้นสุด!
ในวินาทีนั้น ลู่ฉือได้ประจักษ์ถึงความน่ากลัวของจางชิงเต้าอย่างแท้จริง!
แต่ในตอนนั้นเอง
สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป คล้ายสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง ดวงตาฉายแววยินดีขึ้นมาวูบหนึ่ง
“หืม?”
จางชิงเต้าสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนสีหน้าของอีกฝ่ายได้ทันทีเช่นกัน
เขาขยับสายตา ก่อนจะมองไปยังที่ไกล ๆ