“กลืนกินได้จริง ๆ ด้วย...”
ไป๋เยวียนมองภาพตรงหน้า ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความยินดี
เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองคงไม่มีทางสยบรถไฟใต้ดินผีได้แล้ว ใครจะคิดว่าของขวัญที่ลุงรองมอบให้เขาในตอนนั้นอย่างโรงพยาบาลผีจิตจะช่วยได้มากขนาดนี้
เวลาผ่านไปทีละวินาที
ในที่สุดรถไฟใต้ดินผีก็ถูกโรงพยาบาลผีจิตกลืนกินไปจนหมดสิ้น หายวับไปโดยไม่เหลือร่องรอย...
เงาของโรงพยาบาลผีจิตดูชัดเจนขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเลือนรางอย่างยิ่ง ราวกับภาพลวงตาเหนือผิวน้ำ...
“ควบคุมรถไฟใต้ดินผีได้แล้วหรือยัง?”
ไป๋เยวียนถามตัวเองในใจ อยากลองดูสักครั้ง แต่ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหน
ในจังหวะนั้นเอง
เงาของโรงพยาบาลผีจิตก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหลอมรวมเข้าไปในห้วงจิตของเขา แล้วหายไปเช่นกัน...
“เดี๋ยวก่อนพี่ รถไฟใต้ดินผีต้องเหลือไว้ให้ผมสิ!”
พอเห็นดังนั้น ไป๋เยวียนก็ร้อนใจขึ้นมาทันที คิดจะเรียกรถไฟใต้ดินผีออกมาอีกครั้ง
เวลานี้หน้ากากผีตอบกลับมาว่า
“ไม่ต้องเสียแรงหรอก นายใช้มันไม่ได้”
“หา? ทำไมล่ะ?”
“ถ้าอยากใช้รถไฟใต้ดินผีนั่น นายต้องควบคุมโรงพยาบาลผีจิตให้ได้ก่อน! แต่ด้วยกำลังของนายตอนนี้ ยังทำไม่ได้...”
“งั้นที่กลืนกินไปก็เสียเปล่าน่ะสิ?”
“จะรีบร้อนไปทำไม?”
หน้ากากผีเบ้ปากก่อนกล่าวว่า “ตอนนี้ทำไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าต่อไปจะทำไม่ได้”
“รอให้นายมีพลังระดับสี่อักขระ บางทีอาจลองควบคุมโรงพยาบาลผีแห่งนี้เบื้องต้นได้...”
“...”
ไป๋เยวียนเงียบไปทันที ก่อนจะถามว่า
“ไม่เกินไปหน่อยหรือ? ลุงรองของผมอยู่แค่จุดสูงสุดของสามอักขระเอง ทำไมถึงควบคุมมันได้...”
“โรงพยาบาลผีจิตแห่งนี้เป็นหนึ่งเดียวกับลุงรองของนาย ก็เหมือนมนุษย์ควบคุมแขนขาของตัวเอง ต้องยากตรงไหน?”