“อย่าคิดว่าแกจะเพิกเฉยต่อมนต์ลวงของแม่น้ำผีได้ แล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจ”
หวางหลีรู้ว่าเจ้าหมอนี่กระตือรือร้นมากในการจัดการกับผี จึงเดาได้ว่าเขาคิดจะลงมือ
ทว่าหวางหลีไม่รู้เลยว่าหมอนี่แค่รับหน้าที่ซ้อมผีอ่อนแอเท่านั้น…
“แกยังเด็กอยู่ ชีวิตสำคัญกว่า…”
หวางหลีตบบ่าเขาแล้วพูดว่า “อย่าคิดเป็นวีรบุรุษ เข้าใจไหม”
“…”
“เอาล่ะ แกกลับไปเรียนก่อนเถอะ เหตุการณ์แม่น้ำผิงอันมีทางการจัดการ”
ไป๋เยวียนมีสีหน้าประหลาด หันหลังแล้วเดินจากไป
คำพูดของหวางหลีไม่ได้ให้ข้อคิดอะไร แต่กลับขัดจังหวะความคิดหนีของเขาไปหมด…
“ดูสถานการณ์ก่อนแล้วกัน…”
ไป๋เยวียนพึมพำ แล้วเลือกที่จะดูเชิงไปก่อน
ถ้าแม้แต่ทางการยังจัดการแม่น้ำผิงอันไม่ได้ งั้นเขาก็ได้แต่ใช้ไม้ตายสุดท้ายคือหนี…
…
เกือบจะในวันนั้น กรมกิจการความสงบก็ลงมือปฏิบัติการ ขยายแนวปิดล้อมออกไป
ทางการยังระดมกำลังจากเมืองอื่นเข้ามา เตรียมปิดล้อมแม่น้ำผิงอันเบ็ดเสร็จ
เพราะระดับความน่าสะพรึงของแม่น้ำผิงอันยังไม่แน่ชัด ทางการจึงต้องระมัดระวังอย่างมากในการส่งผู้แข็งแกร่ง หากคนภูตวิญญาณเสียหายมากเกินไป จะเป็นระเบิดใหญ่หลวงต่อทั้งประเทศต้าเซี่ย
เวลาผ่านไปหลายวันในพริบตา
ด้วยการปิดล้อมเบ็ดเสร็จของแม่น้ำผิงอัน คนกระโดดน้ำฆ่าตัวตายก็ลดน้อยลงจนแทบไม่มี แม้จะมี ก็ถูกเจ้าหน้าที่ที่เฝ้าอยู่เข้าขัดขวางไว้ได้