ชั่วพริบตาเดียว ทั้งห้องเรียนก็เงียบสงัด
ทุกคนจมดิ่งสู่ความเงียบงัน เรียกได้ว่าสีหน้างงเป็นไก่ตาแตก...
ครู่หนึ่ง อู๋หยวนก็มองไปยังชายอีกคน พูดอย่างหนักแน่นว่า
“พี่หลิว เอาตัวผีเลือดเนื้ออีกตัวมาให้ที”
เขาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ ย่อมมองไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น จึงคิดไปเองว่ามีเหตุผิดพลาด
อาจเป็นเพราะใช้ผีเลือดเนื้อตัวนั้นหลายครั้งเกินไป
จนค่าความทนทานหมดแล้ว?
ไม่นาน
ผีเลือดเนื้ออีกตัวก็ถูกนำเข้ามา เป็นก้อนเนื้อที่บิดดิ้นเช่นเดียวกัน
วันนี้พวกเขามาโรงเรียนมัธยมห้าผิงอัน นำผีเลือดเนื้อมาด้วยเพียงสองตัวนี้
อู๋หยวนสูดลมหายใจลึก พูดว่า
“เธอชื่อไป๋เยวียนใช่ไหม? ทำใจให้สบาย ลองดูอีกครั้งสิ!”
“อาจารย์ครับ ไม่ต้องหรอกครับ”
ไป๋เยวียนโบกมือ ไม่ค่อยอยากก้าวไปข้างหน้าอีกแล้ว
แม้ว่าการกลืนกินผีจะแลกยาได้ ซึ่งเป็นผลดีต่อเขา แต่การกลืนไปหนึ่งตัวก็เยี่ยมแล้ว ถ้ากลืนมากเกินไป เกรงว่าอาจจะเปิดเผยตัว...
เขาไม่อยากถูกจับไปเป็นหนูทดลอง...
“ไม่ได้!”
อู๋หยวนตวาดทันที “พวกเราจะไม่ปล่อยให้อัจฉริยะคนใดถูกมองข้ามเด็ดขาด!”
“...”
ไป๋เยวียนอยากปริปากพูดอะไร แต่ก็เถียงไม่ออก
“ไม่ต้องกดดัน แค่ผ่อนคลายก็พอ”
“...”
ไป๋เยวียนได้แต่พยักหน้า แล้วเดินเข้าไปจับผีเลือดเนื้ออีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าผีชวนขนลุกก็เต็มไปด้วยความยินดี ปรากฏขึ้นอีกครั้งอย่างเงียบเชียบบนฝ่ามือของไป๋เยวียน
มันไม่คิดเลยว่าจะมีอาหารวิ่งมาถึงปาก?*