“มีมาตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบันเลยหรือ?!”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนถามว่า
“ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นในช่วงไม่กี่ปีมานี้หรือ?”
“คิดอะไรอยู่กัน”
หวางชิงส่ายหน้าแล้วอธิบายว่า
“แค่จำนวนเหตุการณ์ลี้ลับเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ประเทศต้าเซี่ยถึงได้เริ่มให้ความสำคัญ นายถึงคิดว่าประวัติศาสตร์ของเรื่องลี้ลับมันสั้นแค่นั้น”
“หมายความว่าเหตุการณ์ลี้ลับมีมาตลอดงั้นหรือ?”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามอย่างไม่เข้าใจว่า
“แล้วทำไมตอนแรกประเทศต้าเซี่ยถึงไม่สนใจ?”
“ตอนนั้นเหตุการณ์ลี้ลับไม่ได้สร้างความเสียหายมากมายอะไร เทียบกับภัยพิบัติและเคราะห์ร้ายต่าง ๆ แล้วยังห่างชั้นกันมาก แน่นอนว่าย่อมไม่คุ้มค่าที่จะใส่ใจ”
“อย่างนี้นี่เอง...”
ไป๋เยวียนครุ่นคิด ก่อนถามว่า “หมายความว่าเหตุการณ์ลี้ลับมีมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้วสินะ?”
“แน่นอน”
หวางชิงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า
“ข่าวลือประหลาดต่าง ๆ ในหมู่ชาวบ้านมีมาโดยตลอด แม้บางเรื่องจะมีคนแต่งขึ้น แต่ก็มีเหตุการณ์จริงอยู่ด้วย...”
ไป๋เยวียนพยักหน้า เมื่อก่อนเขาเชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์อย่างสนิทใจ จึงคิดมาตลอดว่าทั้งหมดเป็นเรื่องแต่ง...
“ถ้าจะแบ่งยุคของเรื่องลี้ลับออกเป็นช่วง ๆ...”
หวางชิงครุ่นคิด ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า
“จากสมัยโบราณจนถึงเมื่อ 5 ปีก่อน นับเป็นยุคแรก ถึงตอนนั้นจะมีเหตุการณ์ลี้ลับอยู่บ้าง แต่ทรัพยากรด้านนี้มีอยู่น้อยนิด จึงไม่มีผีดุร้ายที่แข็งแกร่งอะไร และคนภูตวิญญาณก็ไม่ได้มีฝีมือมากนัก...”