ในขณะนั้น พระอู้หลิงไม่ได้สนใจสีหน้าของไป๋เยวียนและคนอื่น ๆ เขากล่าวต่อว่า
“นอกจากนี้ คนภูตวิญญาณของประเทศต้าเซี่ยยังสามารถปฏิบัติภารกิจลี้ลับในเขตอำนาจของ 15 ประเทศได้ และจะได้รับสิทธิประโยชน์เทียบเท่ากับคนในประเทศนั้น”
ไป๋เยวียนกับคนอื่น ๆ รู้เรื่องนี้มานานแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจ
แม้จะไม่ตรงไปตรงมาเท่าการแบ่งผลประโยชน์จากเหมืองผี แต่แท้จริงแล้วนี่ก็เป็นทรัพยากรจำนวนมหาศาล เพราะเท่ากับใช้ทรัพยากรลี้ลับของประเทศอื่นมาบ่มเพาะคนภูตวิญญาณของประเทศตน...
“ส่วนความรับผิดชอบที่พวกเราต้องแบกรับก็มีเช่นกัน ในเมื่อได้ทรัพยากรลี้ลับไปมากมาย จะไม่ทำอะไรตอบแทนเลยก็คงไม่ได้...”
พระอู้หลิงยิ้มบาง ๆ ก่อนกล่าวว่า
“หากเกิดเหตุการณ์ลี้ลับที่จัดการไม่ได้ขึ้นในประเทศอื่น พวกเราก็จำเป็นต้องลงมือช่วย!”
“แน่นอนว่า ทุกครั้งที่ลงมือ พวกเราต้องได้รับค่าตอบแทน อย่างน้อยก็หนึ่งล้านขึ้นไป ส่วนจำนวนที่แน่นอนค่อยเจรจากับประเทศที่ร้องขอความช่วยเหลือในภายหลังได้”
แม้การลงมือแต่ละครั้งจะต้องใช้คริสตัลผี แต่ประเทศอื่น ๆ กลับปรารถนาให้พวกเขาช่วยเหลืออย่างยิ่ง
เพราะหากเกิดเหตุการณ์ใหญ่ระดับล่มสลายของประเทศขึ้นจริง ต่อให้มีทรัพยากรมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์...
“แล้วถ้าเกิดเหตุการณ์ลี้ลับที่แม้แต่พวกเราก็จัดการไม่ได้ล่ะ?”