“……”
จางชิงเต้ามองประมุขวังเทียนหลิงที่หนีเตลิดไปอย่างทุลักทุเล พลางลูบจมูกแล้วพึมพำว่า
“ไม่ไว้หน้ากันขนาดนี้เลยหรือ?”
แต่ความจริงแล้ว เขาอยากปล้นอีกสักครั้ง...
อย่างไรเสีย เมื่อมองไปทั่วจงโจว คนที่รังแกได้ง่ายที่สุดก็คือประมุขวังเทียนหลิง เธอมีฝีมือไม่แข็งแกร่งนัก วัตถุผีร่วมกำเนิดก็เน้นเอาชีวิตรอดเป็นหลัก อีกทั้งยังสูญเสียมนุษย์ผีหนังไปกว่ายี่สิบตน ทำให้พลังฝีมือตกลงไม่น้อย...
ลูกพลับนิ่มเช่นนี้ ใครเห็นก็ย่อมอดใจไม่ไหว...
“แค่ก ๆ ศิษย์พี่จาง ในฐานะมหาอำนาจลี้ลับ พวกเราอย่าไปถือสากับขุมกำลังเล็ก ๆ เหล่านี้เลย”
ขณะนั้น พระอู้หลิงเอ่ยขึ้นก่อน
เขากลัวจริง ๆ ว่าจางชิงเต้าจะหาโอกาสทำลายวังเทียนหลิง ถึงตอนนั้นคงยุ่งยากแน่...
อย่างไรเสีย จางชิงเต้าสามารถเลือกไม่สังหารประมุขวังเทียนหลิง แล้วกวาดล้างทรัพยากรลี้ลับภายในขุมกำลังของอีกฝ่ายแทนได้ หากเป็นเช่นนั้น พันธมิตรลี้ลับจงโจวคงไม่รู้ว่าควรจัดการเรื่องนี้อย่างไร...
“ฉันแค่เป็นห่วงเธอเท่านั้น ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ”
จางชิงเต้ายิ้มบาง ๆ แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ
ทันใดนั้น เสียงไม่พอใจเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“เมื่อไรนายจะเป็นห่วงฉันบ้าง...”
ประมุขแคว้นต้าเฉียนขมวดคิ้ว ใบหน้าเขียนคำว่าไม่พอใจไว้ชัดเจน...
“……”
มุมปากของจางชิงเต้ากระตุก
ไม่ใช่ ฉันแค่พูดตามมารยาท นายเชื่อจริง ๆ หรือ...
เขาส่ายหน้า แล้วเลือกปิดปากอย่างชาญฉลาด