“แกอย่าได้อยากรู้อยากเห็นจะดีกว่า!”
หวางเฉียนคุนปรายตามองอีกฝ่าย ก่อนกล่าวว่า
“ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ฉันอาจปกป้องเธอไว้ไม่ได้ก็ได้ กลับบ้านกับฉันก่อน!”
พูดจบ เขาก็ทำท่าจะมุ่งขึ้นเขา
“ท่านอารอง!”
ในจังหวะนั้น หวางชิงพลันเรียกเขาไว้ แล้วเอ่ยว่า
“เอ่อ... ท่านปู่หวางซานยังสบายดีใช่ไหมขอรับ? เขาไม่โกรธผมแล้วใช่หรือไม่?”
หวางซานที่เขาพูดถึงคือคนภูตวิญญาณผู้แข็งแกร่ง ซึ่งรับหน้าที่เฝ้าคลัง!
“เท่าที่เห็นตอนนี้ ท่านผู้เฒ่ายังสงบดี คงไม่ถือสาแล้วกระมัง”
หวางเฉียนคุนส่ายหน้า ก่อนกล่าวว่า
“ถ้าค่ำคืนลี้ลับครั้งนี้จบลง แล้วมีผู้อาวุโสตระกูลหวางสามคนออกมา พวกเขาจะถือสาหรือไม่ ฉันก็พูดยาก...”
“ขอถามได้ไหมขอรับว่า ผู้อาวุโสตระกูลทั้งสามเป็นใคร?”
หวางชิงถูมืออย่างระมัดระวัง พลางถาม
พอได้ยินเช่นนั้น หวางเฉียนคุนก็ถอนหายใจ ก่อนกล่าวว่า
“เป็นผู้อาวุโสตระกูลสายของหวางหยางเจี๋ย!”
“...”
เมื่อได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของหวางชิงก็พลันหม่นหมองลง
คนสายเดียวกับเขาไม่ค่อยลงรอยกับอีกฝ่ายนัก...
ส่วนสาเหตุที่แน่ชัดนั้น เขาซึ่งเป็นคนรุ่นหลังไม่รู้เรื่อง รู้เพียงว่าเป็นเรื่องของคนรุ่นก่อน
“เอาละ เธอไม่ต้องกังวลไปหรอก”
หวางเฉียนคุนยิ้ม แล้วปลอบใจว่า
“พวกเขาเป็นคนภูตวิญญาณจากยุคก่อน ย่อมไม่รังแกคนรุ่นหลังอย่างเธอหรอก”
“...”
หวางชิงเงียบงัน
สิ่งที่เขากังวลไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายจะถือสาเรื่องที่เขาขโมยของจากคลังหรือไม่ แต่เป็นเรื่องที่เขาจะเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายให้ยืนอยู่ข้างเดียวกับกรมลี้ลับได้สำเร็จหรือเปล่า