“??”
มุมปากของหวางชิงกระตุก เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังมีแก่ใจพูดเล่น ก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้
เห็นได้ชัดว่ายังไม่มีปัญหาใหญ่อะไร...
“อดทนหน่อยนะ พวกเราจะจัดการมันให้เสร็จเร็ว ๆ นี้!”
ภายใต้การโจมตีอย่างบ้าคลั่งของทุกคน ผีดุร้ายตนนี้คงทนได้อีกไม่นาน...
“พวกคุณเป็นคนโจมตีผีแท้ ๆ แต่กลับให้ผมเป็นฝ่ายอดทนเนี่ยนะ... จะไปหาเหตุผลจากที่ไหนได้...”
แววตาของไป๋เยวียนฉายแววกังวลเล็กน้อย
แต่พอคิดว่าอีกเดี๋ยวก็จะได้กินผีดุร้ายระดับสามอักขระอีกครั้ง อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นมาบ้าง...
ถือเสียว่ามันคือความมืดก่อนรุ่งอรุณก็แล้วกัน...
ในจังหวะนั้นเอง
ผีดุร้ายที่อยู่ไกลออกไปก็ใช้วิชาผีกับเขาอีกครั้ง...
รอบตัวไป๋เยวียนปรากฏหมอกดำลอยวนเป็นระลอก
แม้มันจะไม่ได้สร้างความเสียหายเหนือธรรมชาติให้เขา แต่ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่...
เจี่ยหยวนที่อยู่ไกลออกไปมองเห็นภาพนี้ จึงอธิบายว่า
“ผีดุร้ายที่พวกคุณกำลังรับมือใช้โรคภัยโจมตีได้ ตอนนี้โรคที่นายเป็นคือ[เก็บตัว] วิธีฟื้นฟูจากภายนอกทั้งหมดใช้กับนายไม่ได้แล้ว...”
“...”
มุมปากของไป๋เยวียนกระตุก ก่อนจะถอนหายใจออกมา
วิชาผีดี ๆ แบบนี้ดันมาอยู่กับเขาเสียได้ ไม่ใช่ว่าเสียของสุด ๆ หรอกหรือ?
ในเวลานี้ เจี่ยหยวนที่อยู่ไกลออกไปก็เอ่ยเตือนขึ้นมาอีกครั้ง
“ระวังวิชาผีท่าที่สามของมันให้ดี[โรคแยกร่าง]!”
เขาไม่ได้เป็นห่วงว่าไป๋เยวียนจะถึงแก่ชีวิต ตรงกันข้าม ในใจก็หวังให้หมอนี่รีบตาย ๆ ไปเสีย
แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ หากไป๋เยวียนตาย หานอวี่กับคนอื่น ๆ คงถอนตัวตามไปด้วย ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อเจี่ยหยวนเลย...