“ฉันแทะ ฉันแทะ ฉันแทะ...”
ไป๋เยวียนมีสีหน้าตื่นเต้น ร่างแปรเปลี่ยนเป็นซอมบี้ไปเสียแล้ว...
เขาคว้าหมอผีที่บาดเจ็บสาหัสบนพื้น แล้วลากมันเข้าหาหน้าอกของตน
หน้ากากผีรู้ดีว่าเจ้าสิ่งนี้ฟื้นฟูตัวเองได้ จึงไม่เปิดโอกาสให้แม้แต่น้อย กลืนมันลงท้องในพริบตา...
ชั่วพริบตาเดียว
ผีดุร้ายระดับสามอักขระก็ตายจากสนามรบไปอย่างสิ้นเชิง...
ผีดุร้ายตัวสุดท้ายที่กำลังถูกเจี่ยหยวนพันแข้งพันขาอยู่ มีแววฉงนแบบมนุษย์ฉายขึ้นในดวงตา จ้องไป๋เยวียนเขม็ง ราวกับไม่เข้าใจว่าเจ้าหมอนี่กลืนกินผีได้อย่างไร...
ไป๋เยวียนดูเหมือนจะอ่านความคิดของมันออก จึงหันไปมองผีดุร้ายที่กำลังงุนงง แล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า
“อีกเดี๋ยวแกก็เข้าใจเอง...”
ในเวลาเดียวกัน เจี่ยหยวนกว่าสิบคนต่างตกตะลึงในใจ พึมพำกับตัวเองว่า
“นี่คือเหตุผลที่เขาแข็งแกร่งขึ้นเร็วขนาดนี้หรือ?”
จิตสังหารที่เขามีต่อไป๋เยวียนยิ่งลึกล้ำขึ้น...
เขาเห็นพัฒนาการของหมอนี่มากับตาตัวเอง ทุกครั้งที่คิดว่าคนที่ส่งไปจะจัดการอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน ผลลัพธ์กลับล้มเหลวอย่างไม่มีข้อยกเว้น...
“ต้องรีบจัดการเขาแล้ว... ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ร่างจริงของฉันคงสู้เขาไม่ได้ด้วยซ้ำ...”
เจี่ยหยวนจัดลำดับความสำคัญของไป๋เยวียนให้สูงขึ้นอีกหลายขั้นแล้ว...
แต่เขาไม่ได้แสดงออก กลับร้องอย่างร้อนใจว่า
“พวกนายมาเร็วเข้า ฉันจะรั้งมันไว้ไม่ไหวแล้ว!”