“……”
หวางหลีนิ่งเงียบไป
“อาจารย์หวาง รับไว้เถอะ”
ไป๋เยวียนเอ่ยขึ้น “อย่างน้อยท่านก็เป็นอาจารย์ของฉัน มีพลังแค่สองอักขระ ไม่ขายหน้าฉันแย่หรือ?”
“……”
มุมปากหวางหลีกระตุก เขารู้ว่าอีกฝ่ายจงใจพูดเช่นนั้น
แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอย่างเกรงใจอีก เพียงเก็บลูกแก้วกักวิญญาณไป สีหน้าเจือความแปลกใจขณะเอ่ยว่า
“หวางน้อยขอบคุณพี่ไป๋มาก”
“?”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“จริงสิ รวมรางวัลจากภารกิจนี้แล้ว คุณยังขาดคริสตัลผีอีกเท่าไร?”
เขาคิดจะช่วยเติมส่วนที่ขาดให้ครบเสียเลย อย่างไรเสียตอนนี้ตัวเขายังมีคริสตัลผีอยู่หลายหมื่นก้อน จะหยิบออกมาสักหนึ่งหรือสองพันก้อนก็ไม่ใช่ปัญหา
“พอแล้ว ๆ”
หวางหลีส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“ฉันเก็บสะสมทรัพยากรมาตลอด พอรวมกับรางวัลจากภารกิจนี้ก็มากพอให้ฉันทะลวงสู่สามอักขระแล้ว”
ตามที่เขาประเมิน รางวัลของภารกิจนี้อย่างน้อยก็น่าจะมีคริสตัลผีเกินหนึ่งพันก้อน อย่างไรเสียผีดุร้ายตัวเมื่อครู่ก็มีพลังระดับกลางของขั้นสามอักขระ ไม่ใช่ระดับเพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นนั้น
แววตาไป๋เยวียนไหววูบ ก่อนเอ่ยว่า
“แต่รางวัลภารกิจของคุณไม่ต้องแบ่งให้ทั้งสี่คนนั่นใช่ไหม?”
หวางหลียิ้มแล้วตอบว่า “ไม่ต้อง ฉันไม่รู้จักพวกเขาสักคน แค่บังเอิญรับภารกิจนี้เหมือนกันเท่านั้น”
ไป๋เยวียนพยักหน้า ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ อย่างไรเสียเมื่อครู่หวางหลีกับคนทั้งสี่ก็ดูไม่สนิทกันอยู่แล้ว
ในเวลานี้ รอยยิ้มที่หวางหลีพยายามกลั้นไว้แทบไม่อยู่