ไป๋เยวียนมองพนักงานตรงหน้า แล้วถามตรง ๆ ว่า
“เหตุการณ์รถไฟใต้ดินลี้ลับในเมืองเจียงซิง พวกคุณไม่ได้ประกาศภารกิจที่เกี่ยวข้องหรือ?”
แม้เขาจะไม่เคยเรียนภาษาของแคว้นต้าหยวน แต่ก็สามารถอาศัยพลังลี้ลับสื่อสารกับอีกฝ่ายได้
“ดูท่าคุณคงไม่ใช่คนของประเทศนี้สินะครับ?”
พนักงานยิ้มน้อย ๆ ก่อนกล่าวว่า
“ภารกิจนี้ถูกส่งไปยังกรมลี้ลับทั่วประเทศตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนแล้วครับ”
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย แล้วถามว่า
“หรือพวกคุณจัดการมันได้แล้ว?”
พนักงานส่ายหน้าและอธิบายว่า
“ไม่ใช่ครับ แต่ทางสำนักงานใหญ่มีมาตรการรับมืออย่างอื่นแล้ว”
“...”
ไป๋เยวียนสีหน้าไหววูบ ก่อนถามต่อว่า
“เมื่อกี้คุณบอกว่าถอนภารกิจไปตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนงั้นหรือ?”
“ใช่ครับ”
พอได้ยินเช่นนั้น ไป๋เยวียนก็นึกถึงเวลาที่ภารกิจนี้ถูกประกาศในสมาคมวิญญาณอำมหิตขึ้นมาทันที ซึ่งตรงกับเมื่อครึ่งเดือนก่อนพอดี!
“ดูท่าภารกิจนี้จะเป็นฝีมือกรมลี้ลับของแคว้นต้าหยวนที่ประกาศออกมา...”
เขาลูบคาง พลันเข้าใจทุกอย่างขึ้นมา
รางวัลภารกิจตั้งหกหมื่นคริสตัลผี คงมีเพียงขุมกำลังชั้นแนวหน้าเช่นนี้เท่านั้นที่จ่ายไหว...
ส่วนเหตุผลที่อีกฝ่ายยกเลิกภารกิจทั่วประเทศ ก็คงเพราะอยากลดจำนวนคนภูตวิญญาณที่ต้องบาดเจ็บล้มตายในประเทศ...
เมื่อไม่มีภารกิจให้รับ เขาจึงไม่รั้งอยู่อีกต่อไป หันหลังเดินจากไป
ยามค่ำคืน
ไป๋เยวียนพักอยู่ในโรงแรมแห่งหนึ่ง พลางกลืนกินคริสตัลผีในมืออย่างบ้าคลั่ง