“……”
สีหน้าของหมายเลขเก้าเรียบเฉย มองรถไฟใต้ดินตรงหน้าแล้วก้าวเข้าไปทันทีโดยไม่ลังเล
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ถูกพลังลี้ลับโจมตี ไป๋เยวียนก็เดินตามเข้าไปติด ๆ
ทันทีที่ก้าวขึ้นรถไฟใต้ดินตรงหน้า เขาก็ชะงักเล็กน้อย แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา ก่อนพึมพำว่า
“นี่มัน...เขตลี้ลับหรือ?!”
ชั่วขณะที่เท้าแตะรถไฟใต้ดินเมื่อครู่ เขากลับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของมิติ
นั่นหมายความว่าที่นี่อาจเป็นพื้นที่เอกเทศ!
จากประสบการณ์ของเขา พื้นที่เอกเทศย่อมหมายถึงเขตลี้ลับ!
“แต่ก็ไม่ถูก...”
ไป๋เยวียนลูบคาง ดวงตาฉายแววครุ่นคิด
ความเปลี่ยนแปลงของมิติเมื่อครู่เล็กน้อยมาก หากประสาทสัมผัสของเขาไม่เฉียบคม คงไม่มีทางสังเกตเห็น
เรื่องนี้แตกต่างจากตอนที่เขาเข้าไปในโรงเรียนผีสยองขวัญกับโรงพยาบาลผีจิตอย่างสิ้นเชิง...
ในเวลานั้นเอง
หน้ากากผีในร่างของเขาปรากฏขึ้น แล้วเอ่ยว่า
“ที่นี่คือ...เขตลี้ลับที่กำลังจะก่อตัว! อย่างมากก็อีกหนึ่งเดือน ที่นี่คงกลายเป็นเขตลี้ลับอย่างสมบูรณ์!”
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจทันที แล้วกล่าวว่า
“ถ้าอย่างนั้น ผีตัวนี้ก็ไม่ธรรมดาจริง ๆ...”
แม้เขตลี้ลับจะยังไม่ก่อตัวอย่างสมบูรณ์ แต่ต้นตอความประหลาดในที่แห่งนี้คงมีพลังจนสิ่งมีชีวิตระดับเดียวกันไม่อาจต่อกรได้...
“มิน่าล่ะ แม้แต่คนภูตวิญญาณระดับสี่อักขระยังต้องมาตายในนี้...”