“เอ่อ...”
ไป๋เยวียนเกาศีรษะ พลางหัวเราะแห้ง ๆ
“พูดผิดน่ะ ผมแค่หลุดปากไปเอง...”
“หลุดปาก?”
จางชิงเต้ามองไป๋เยวียนลึก ๆ แล้วกล่าวว่า
“ถ้านายไม่ได้เรียก ‘อาจารย์หญิง’ ซ้ำเป็นร้อยครั้ง คงพูดออกมาได้เป็นธรรมชาติขนาดนี้หรอก!”
“...”
แววตาของไป๋เยวียนเจือความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ไม่ได้ปฏิเสธ
เดิมทีเขาคิดจะหาวิธีพูดความจริงอย่างนุ่มนวลกว่านี้ ใครจะคิดว่าเรียกจนติดปาก สุดท้ายก็หลุดออกมาเสียอย่างนั้น
เขาจึงเลิกแก้ตัวและพูดตรง ๆ
“อาจารย์ ไม่อย่างนั้นท่านก็ยอมอาจารย์หญิงเถอะ...”
“ยอมบ้าอะไร!”
จางชิงเต้าถลึงตามองเขา
“แค่เพราะทรัพยากรนิดหน่อย นายก็ขายอาจารย์ของตัวเองแล้วหรือ?”
ไป๋เยวียนก้มหน้า พึมพำว่า
“เอ่อ... ก็ไม่น้อยนะขอรับ”
สำหรับเขาแล้ว ทรัพยากรตั้งหลายล้าน ต่อให้ขายตัวเองก็ยังคุ้ม...
“...”
มุมปากจางชิงเต้ากระตุก
“ฉันเป็นถึงหัวหน้ากรมลี้ลับแห่งต้าเซี่ย แต่นายกลับขายฉันได้แค่คริสตัลผีหนึ่งล้านก้อน ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน...”
ไป๋เยวียนก้มหน้า เอ่ยเสียงเบาว่า
“อาจารย์ ท่านก็อายุมากแล้ว อย่าไปสนใจเรื่องหน้าตาอะไรเลย หาคนมาเป็นอาจารย์หญิงอย่างสงบเสงี่ยมเถอะ นี่ต่างหากคือทางที่ถูกต้อง...”
“...”
สีหน้าจางชิงเต้าชะงักไป ถึงขั้นเกิดแรงกระตุ้นอยากจับเขามาบี้ให้แบนแล้วนวดให้เป็นก้อน...
แต่ไป๋เยวียนกลับไม่รู้จักดูสีหน้า ยังคงเกลี้ยกล่อมต่อ
“อาจารย์ ผมว่าอาจารย์หญิงเป็นคนดีจริง ๆ...”