เวลาผ่านไปทีละวินาที
ทุกคนต่างเกร็งเครียดจนเส้นประสาทตึงเขม็ง รู้สึกราวกับเวลาค่อย ๆ เชื่องช้าลง
ท่ามกลางสายตาของทุกคน เหงื่อผุดพรายบนหน้าผากของลุงรองไม่หยุด ทว่าสีหน้าเคร่งขรึมกลับค่อย ๆ คลายลง
และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ
เขายังคงมีกลิ่นอายของมนุษย์ ไม่ได้ตกต่ำกลายเป็นผีดุร้ายอีกครั้ง
“สำเร็จแล้วหรือ?”
ขณะที่ทุกคนกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก สีหน้าของพวกเขาก็พลันเปลี่ยนไป
เขตผีแห่ง[ความคลุ้มคลั่ง]ที่สลายไปแล้วกลับโถมเข้ามาอีกครั้ง ทั้งความรุนแรงยังบ้าคลั่งถึงขีดสุด!
พ่อของหวางชิงหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย รีบใช้พลังคุ้มครองทุกคนไว้ แล้วกล่าวว่า
“แย่แล้ว เขากำลังจะหลงทาง!”
“เป็นไปได้อย่างไร?!”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วแน่น เอ่ยว่า “เขาไม่ได้ฝ่ามันมาแล้วหรือ?!”
“เป็นปัญหาของเขตผีนี่...”
พ่อของหวางชิงส่ายหน้า แล้วกล่าวว่า
“เขาเป็นต้นตอความประหลาด เขตผีทั้งเขตถูกปลดปล่อยออกมาโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง ความรุนแรงของเขตผีที่เขาต้องรับมือจึงมากกว่าพวกเราหลายสิบเท่า หรืออาจถึงร้อยเท่า!”
“เมื่อก่อนเขาเป็นผีดุร้าย ย่อมไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว...”
พ่อของหวางชิงส่ายหน้า แววตาฉายความเสียดายขึ้นมาเล็กน้อย
เขาเกือบคิดไปแล้วว่าอีกฝ่ายจะฟื้นคืนสภาพได้อย่างสมบูรณ์...
“เขาปิดเขตผีไม่ได้หรือ?”
“ตอนนี้เขาเป็นมนุษย์แล้ว จะควบคุมเขตผีของโรงพยาบาลได้อย่างไร?”