“เปิดใช้ได้ทุกเมื่อเลยเหรอ? ไม่มีจำกัดเวลา?”
หน้ากากผีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบว่า
“ไม่ใช่โว้ย นึกว่าฉันเป็นจักรยานสาธารณะหรือไง อยากปั่นก็ปั่นได้ตามใจ?”
“เอ่อ... ไม่ใช่เหรอ?”
“...”
หน้ากากผีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ
“เลิกฝันไปได้เลย ทุกครั้งที่เปิดใช้ อย่างน้อยก็ต้องใช้เหรียญผีเป็นแสน ไม่อย่างนั้นแค่เหรียญผีไม่กี่พัน ฉันจะถ่ายทอดพลังบ้าอะไรให้แกกัน!”
“...”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า พึมพำกับตัวเองว่า “ดูท่าจะใช้เป็นวิธีปกติไม่ได้แล้ว”
เดิมทีเขาคิดจริง ๆ ว่ามีธุระหรือไม่มีธุระก็จะเข้าสู่สภาวะแปลงกายเป็นผีดุร้ายสักหน่อย จะได้สัมผัสความรู้สึกเหมือนมีบัญชีเติมเงินระดับสูง...
“เอาละ ฉันขอพักสักหน่อย”
ไป๋เยวียนไม่ได้คิดอะไรต่อ แล้วพูดว่า “พี่ผี ฝากช่วยระวังให้หน่อย ฉันกลัวว่าพวกคนจากขุมกำลังชั้นยอดจะบุกเข้ามากะทันหัน!”
แม้จางชิงเต้าจะบอกว่ายังมีเวลาเตรียมตัว แต่ถ้าพวกนั้นจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวล่ะ?
ถึงอย่างไรถ้าเป็นเขา คงไม่ทำอะไรตามแบบแผนอยู่แล้ว...
“นายไม่ต้องกังวลหรอก...”
เวลานี้หน้ากากผีลอยออกมา มองไปนอกหน้าต่างแล้วกล่าวว่า
“อาจารย์ใหญ่ของนายเตรียมการไว้ตั้งนานแล้ว ตอนนี้ไม่ว่าใครคิดจะมาก่อเรื่องที่นี่ คงต้องจ่ายด้วยเลือด!”
มันกวาดตามองสำนักศึกษานอกหน้าต่าง แม้จะดูไม่ต่างจากเมื่อก่อน แต่รอบด้านกลับมีการวางมาตรการลี้ลับไว้สารพัด
แม้แต่ตัวมันเองยังรู้สึกใจหายอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่ามันน่าสะพรึงกลัวเพียงใด...
“อย่างนั้นหรือ...”