“หวังว่าเสี่ยวหานจะมีข่าวมานะ...”
ไป๋เยวียนกลับมาถึงบ้าน ดวงตามีแววคาดหวังเล็กน้อย
ยาที่เขากินครั้งล่าสุดก็คือยาเสริมร่างกาย และยานั้นยังถูกคนในตลาดผีฟันออกเป็นสองซีก
เดิมทีก็ไม่ใช่ยาที่แรงนัก พลังยาถูกทำลายอีก...
ช่วงนี้เขาเลยรู้สึกไม่ค่อยสดชื่นนัก ย่อมอยากหายามากินอีก...
เวลาหลายวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวหานก็คือเสี่ยวหานจริง ๆ สุดท้ายก็โทรมาหาจริง ๆ
“พี่ไป๋ เหตุการณ์ลี้ลับที่คุณพูด ฉันยังไม่มีข่าวเลย...”
“...”
ประโยคแรกของอีกฝ่ายทำให้หัวใจของไป๋เยวียนแหลกสลาย...
“อีกไม่นานจะตรุษจีนแล้ว ฉันเตรียมจะไปอยู่กับปู่ที่บ้านสักพัก ช่วงนี้คงไม่อยู่ในเขตเมืองผิงอัน”
“...”
ไป๋เยวียนขยี้หัว ที่แท้ก็มาบอกลา...
“แต่เรื่องที่คุณพูด ฉันให้คนคอยดูไว้แล้ว ถ้ามีข่าวจะบอกคุณเป็นคนแรก”
“เอาละ...”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า วางสายโทรศัพท์
“หายากขนาดนั้นเลยหรือ?”
เขาถอนหายใจ พึมพำกับตัวเอง “ถ้าได้เข้าไปในสถานที่เกิดเหตุลี้ลับที่ทางการปิดไว้ได้ก็ดีสิ...”
ตอนนี้เขาไม่มีสิทธิ์เข้าไปข้างใน หวางหลีช่วงนี้ก็ดูเหมือนจะไม่ได้รับภารกิจลี้ลับอะไร
“หรือจะลองไปต่างเมืองดู?”
ตอนนี้บนอินเทอร์เน็ตมีข่าวลี้ลับสารพัด แต่ความจริงเท็จต้องคัดกรอง
ถ้าเกิดผิดพลาดขึ้นมา ก็จะเสียเวลาของเขาเปล่า ๆ...
“หวังว่าห้องเรียนพิเศษจะมีสิทธิ์เข้าไปในที่เกิดเหตุลี้ลับนะ...”