ในขณะนั้น
ไป๋เยวียนยืนอยู่บนโขดหินขนาดมหึมา รอบด้านมีทะเลเลือดซัดกระหน่ำ มองออกไปไกลสุดสายตาก็ยังแทบไม่เห็นจุดสิ้นสุด
เมื่อพลังของหน้ากากผีฟื้นคืน พื้นที่ภายในก็ขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
“ทะเลเลือดผืนนี้เต็มไปด้วยความแค้นมหาศาลจริง ๆ...”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วน้อย ๆ พลางมองทะเลเลือดรอบตัว
แม้จะไม่เห็นผีดุร้ายมากนัก แต่เขากลับสัมผัสได้ว่าความแค้นใต้ทะเลเลือดนั้นพวยพุ่งขึ้นฟ้า ชวนให้ใจสั่นอย่างยิ่ง
“พี่ผี นายเขมือบผีไปตั้งเท่าไรแล้ว?”
เขาพอจะรู้สึกได้ว่า หลังจากหน้ากากผีติดตามเขา ผีดุร้ายที่กลืนกินเข้าไปคงไม่มีความแค้นมากมายถึงเพียงนี้ ส่วนใหญ่คงเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายสะสมเอาไว้ตั้งแต่ก่อนหน้า
“ใครจะไปรู้...”
หน้ากากผีปรากฏตัวขึ้นทันที ก่อนจะหัวเราะแล้วกล่าวว่า
“คิดว่าพี่ผีของนายได้กลายเป็นศัตรูของโลกผีได้อย่างไรล่ะ? ก็เพราะเขมือบผีมากเกินไปน่ะสิ...”
“น่าเสียดายที่ท้ายที่สุดก็เขมือบเจ้าตัวนั้นไม่ได้ จุดสูงสุดแห่งพลังลี้ลับนั่นต้องเป็นรสเลิศอันดับหนึ่งของโลกแน่ ๆ...”
“...”
ไป๋เยวียนเงียบกริบ ความทะเยอทะยานของเจ้านี่ช่างใหญ่โตเกินไปหน่อย...
อีกอย่าง น้ำเสียงตอนพูดของหมอนี่ทำไมถึงคล้ายเขาขึ้นทุกที...
“เสี่ยวไป๋ นายต้องพยายามให้มากนะ”
หน้ากากผีถอนหายใจแล้วกล่าวว่า
“ถ้าฉันเขมือบเจ้าตัวนั้นได้ ไม่เพียงจะฟื้นคืนพลังจนถึงจุดสูงสุด แต่ยังชิงตำแหน่งมันมาเป็นตัวตนสูงสุดแห่งโลกประหลาดคนใหม่ได้ด้วย ถึงตอนนั้นพี่ผีจะคอยคุ้มครองนายเอง!”
“...”
ไป๋เยวียนมองอีกฝ่ายด้วยหางตา เส้นดำผุดเต็มหน้าผาก
ถ้าเขาสามารถทำให้ตัวตนสูงสุดแห่งโลกประหลาดบาดเจ็บสาหัสจนปล่อยให้นายเขมือบได้ เขาก็คงไร้เทียมทานไปทั่วหล้าแล้ว ยังต้องให้ใครมาคุ้มครองอีกหรือ?