สีหน้าของเจียงเกาเซวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะรับมือ
ยาเม็ดตรงหน้ากลับแผ่พลังลี้ลับอันน่าสะพรึงกลัวออกมา!
“จงเป็นประจักษ์พยานแก่งานศิลปะซะ!”
ไป๋เยวียนยกมุมปากขึ้น ก่อนจุดระเบิดมันทันที!
เพื่อให้ยาเม็ดศิลปะแสดงอานุภาพได้สูงสุด เขาจงใจอาศัยผีเงาตัวเล็กซ่อนยาเอาไว้ เตรียมโจมตีอีกฝ่ายอย่างหนักหน่วง!
แม้จะสังหารอีกฝ่ายไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ทำให้จำไปอีกนาน...
เพราะนิสัยของเขา หากอีกฝ่ายกล้าลงมือกับเขา ก็ต้องเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกกัดเนื้อไปสักคำ!
ชั่วพริบตา
แสงสีเลือดแผ่กระจาย ก่อนรวมตัวเป็นดาวทะเลยักษ์อันน่าสะพรึงกลัว!
กับดักลี้ลับบนพื้นถูกทำลายลงในทันที โรงยิมทั้งหลังก็เริ่มแตกร้าว...
ทว่าเพราะผนึกที่เจียงเกาเซวียนวางไว้ด้วยอาวุธประจำตระกูล อานุภาพของยาเม็ดศิลปะจึงถูกจำกัดให้อยู่ภายในโรงยิม
แม้ขอบเขตจะเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบของปกติ
แต่อานุภาพกลับเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล...
ข้อจำกัดที่เจียงเกาเซวียนวางไว้ กลับกลายเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพของยาเม็ดศิลปะโดยไม่รู้ตัว...
ขณะเดียวกัน
หวางชิงกับพวกอีกสองคนก็ไม่ลังเล ต่างปลดปล่อยการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวออกมาพร้อมกัน!
โจวหานปลดปล่อยวิชาคำสาปบทที่สามโดยไม่ลังเล เรียกแท่นปืนใหญ่ลี้ลับขนาดมหึมาออกมา...
ขณะเดียวกัน เขาแบกโลงศพสีดำไว้ในมือ พลางปลดปล่อยแสงเรืองรองสีดำออกมาอย่างบ้าคลั่ง
โชคดีที่ตอนนี้เขาสามารถกลืนกินพลังชีวิตของผู้อื่นมาใช้เป็นเชื้อเพลิงได้
ไม่อย่างนั้น แค่การโจมตีช่วงสั้น ๆ เช่นนี้ก็มากพอจะผลาญอายุขัยของเขาไปกว่าสิบปีแล้ว...