ไม่นานนัก
ผู้อาวุโสตระกูลทั้งสามก็กลับมาถึงตระกูลหวาง
เมื่อมองเห็นหวางชิงที่ยังคงนอนอยู่บนพื้น ทั้งสามก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจ
“ไม่ต้องไปสนใจ”
หวางหยางเจี๋ยส่ายหน้า เพียงเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง จากนั้นก็ไม่ใส่ใจอีก
ทั้งสามรีบจากไป โดยไม่แม้แต่จะสนใจหวางชิงที่นอนอยู่บนพื้น
“คนจากสำนักไป๋เฉินซานไปแล้วหรือ?”
หวางชิงมองแผ่นหลังของผู้อาวุโสตระกูลทั้งสามที่เดินจากไป แล้วอดถอนหายใจไม่ได้
ดูท่าเรื่องคงจบลงเช่นนี้แล้ว เขาเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อีก...
“พวกเราก็ไปกันเถอะ ต่อจากนี้คงต้องค่อย ๆ ดูสถานการณ์ไป”
หวางเฉียนคุนส่ายหน้า
ตอนนี้ตระกูลหวางกลับไปอยู่ในมือของผู้อาวุโสตระกูลทั้งสามแล้ว อนาคตของตระกูลจึงยากจะคาดเดา
“ท่านอารอง กลับไปก่อนเถอะ ผมอยากอยู่เงียบ ๆ...”
หวางชิงนอนอยู่บนพื้น มองท้องฟ้าด้วยแววตาจนใจ
“พูดอะไรแบบนั้น?”
หวางเฉียนคุนขมวดคิ้วกล่าว “ทุกคนมองอยู่ทั้งนั้น เธอเป็นถึงคุณชายใหญ่ตระกูลหวาง มานอนแผ่อยู่แบบนี้ดูไม่ดีเลย”
พูดจบ
เขาก็ทิ้งตัวลงนอนข้างหวางชิง แล้วเอ่ยว่า
“พวกเรานอนด้วยกันสองคน แบบนี้ดูเข้ากันขึ้นเยอะ...”
“...”
มุมปากหวางชิงกระตุก
แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะพูดเล่นกับท่านอารอง
“ท่านอารอง ถ้าเกิดสู้กันขึ้นมาจริง ๆ พวกเราควรทำยังไง? ต้องลงมือกับพวกท่านไป๋จริงหรือ?”