“……”
ไป๋เยวียนเงียบไปทันที ก่อนจะถามอย่างไม่ยอมแพ้ว่า
“อาจารย์ใหญ่ ไม่มีเป้าหมายอื่นที่เหมาะสมแล้วหรือ?”
“ไม่ต้องคิดแล้ว”
จางชิงเต้าส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“ถ้ามี ฉันลงมือไปนานแล้ว จะปล่อยไว้ให้แกทำไม...”
เขาไม่สนหรอกว่าจะเป็นการรังแกผู้น้อยด้วยอาวุโสหรือไม่ ขอเพียงมีโอกาสได้ทรัพยากรจำนวนมาก เขาย่อมลงมือแน่!
ไป๋เยวียนได้ยินเช่นนั้นก็อดถอนหายใจไม่ได้
ในเมื่อแม้แต่หัวหน้ากรมลี้ลับยังพูดเช่นนี้ ดูท่าคงไม่มีกองกำลังไหนให้เขาจัดการได้แล้วจริง ๆ...
เว้นแต่จะบุกโจมตีกองกำลังอย่างตระกูลลู่โดยตรง...
“อาจารย์ใหญ่ พวกเราจะเริ่มศึกใหญ่กันเมื่อไร?”
แววตาของไป๋เยวียนไหววูบ
ในเมื่อเล่นงานกองกำลังอื่นไม่ได้ เขาก็คงต้องฉวยโอกาสจากความวุ่นวายระหว่างศึกใหญ่แล้ว...
“ระยะนี้อาจยังเปิดศึกไม่ได้”
จางชิงเต้าส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“พวกเขาต้องใช้เวลาเตรียมตัว พวกเราก็เหมือนกัน...”
เขาหรี่ตาลง คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ตอนนี้ภายในประเทศสงบราบเรียบ แต่หากเปิดศึกขึ้นมา คงกลายเป็นศึกชี้เป็นชี้ตายของคนภูตวิญญาณชั้นยอดอย่างพวกเขา...
ด้วยกำลังของกรมลี้ลับในตอนนี้ ต่อให้เป็นศึกระดับกลางหรือต่ำก็ยังรับมือไม่ไหว...
แต่ขอเพียงเขาเอาชนะได้ ผลแพ้ชนะของศึกนี้ก็แทบจะถูกตัดสินแล้ว!
“ก็ได้...”
ไป๋เยวียนเอ่ยอย่างจนใจว่า
“ผมมีพลังระดับห้าอักขระอยู่แท้ ๆ กลับไม่มีที่ให้ใช้ ช่างน่าเสียดายจริง ๆ...”
“แกมีพลังระดับนั้นด้วยหรือ?”