“ให้ตายเถอะ!”
ชายหนุ่มสบถพลางดันมอเตอร์ไซค์ออกแล้วยันตัวลุกขึ้น
เขาถอดหมวกกันน็อค เผยให้เห็นผมสีเหลือง จากนั้นก็จ้องมองตรงไปยังทั้งสองคนพลางพูดว่า
“เลือดไก่ตัวผู้ของพวกแก ห้ามเอาไป!”
“ด้วยอำนาจอะไร?!”
โจวหานได้ยินก็รีบพูดขึ้นมาทันที “พวกเราจ่ายเงินให้แล้วนะ!”
“นั่นแค่มัดจำ!”
หลิวเอ้อร์กังปัดฝุ่นสีเหลืองตามตัวพลางพูดเรียบ ๆ
เขาเป็นคนเกียจคร้านขึ้นชื่อในหมู่บ้าน พอได้ยินว่ามีคนในเมืองมาซื้อเลือดไก่ตัวผู้ เขาที่กำลังขาดเงินก็เกิดความคิดหาทางเอาเปรียบขึ้นมา
โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าทั้งสองดูเป็นแค่นักเรียน ความคิดจะรีดไถก็ยิ่งหนักแน่นขึ้น
“มัดจำบ้านตระกูลสิ!”
โจวหานก็ไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย “พ่อของฉันจ่ายให้เต็มจำนวน! ถ้าแกยังขวางอีก พวกเราก็จะแจ้งตำรวจ”
“งั้นก็แจ้งไปสิ”
หลิวเอ้อร์กังยักไหล่ ไม่รู้สึกรู้สาอะไร “ยังไงเลือดไก่ตัวผู้พวกนั้นพวกแกก็เอาไปไม่ได้อยู่ดี”
พูดจบ เขาก็เก็บเงี่ยงไม้เล็ก ๆ ข้างทางด้วยสีหน้าเย้ยหยัน แล้วโยนไปตรงหน้าทั้งสองคน ดูเหมือนตั้งใจจะเจาะถุงเลือดไก่ตัวผู้ให้แตก
โจวหานถอยหลังหนึ่งก้าวหลบได้ทัน พร้อมกับมีสีหน้าเดือดดาล นึกไม่ถึงว่าจะมีคนอุกอาจถึงเพียงนี้
เขากำลังจะอ้าปากพูด แต่ก็ถูกไป๋เยวียนห้ามไว้ก่อน
“ไอ้น้อง เงินส่วนที่เหลือน่ะเท่าไหร่?”
ไป๋เยวียนวางเลือดไก่ตัวผู้ลงบนพื้น พลางยิ้มให้อีกฝ่าย
“20,000!”
หลิวเอ้อร์กังเห็นอีกฝ่ายท่าทางเป็นมิตรดี ก็อ้าปากขอแบบฟ้ากลืนแผ่นดินทันที
“ได้ ไม่มีปัญหา”
ไป๋เยวียนยิ้มรับพลางค่อย ๆ เดินเข้าไปหาอีกฝ่าย