ไป๋เยวียนมองดูสภาพของผู้คน สีหน้าเรียบเฉย หันหลังกลับไปเปิดประตูโรงงานทันที
ชั่วพริบตา มีโลงศพสีดำผืนหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างแรง
“เฮ้ย! ฉันเอง!”
ไป๋เยวียนก้มศีรษะลง หลบมันได้อย่างฉิวเฉียด
“เอ่อ…พี่ไป๋…”
โจวหานรีบเก็บวัตถุผีร่วมกำเนิดของตนขึ้นมา เขาจดจ่อมากไปหน่อย ใครออกมาก็จะตีใส่ก่อนเสมอ…
“เสี่ยวหาน นายแจ้งกรมลี้ลับแล้ว?”
ไป๋เยวียนมองไปยังความมืดเบื้องไกล ได้ยินเสียงระฆังชัดเจน ถึงจะแน่ใจได้ว่าเป็นคนของกรมลี้ลับ
“ยังไม่ได้แจ้งเลยครับ”
โจวหานส่ายหน้า พูดว่า “ผมเฝ้าอยู่ข้างนอกตลอด ไม่มีเวลาเล่นมือถือเลย”
“แบบนี้ก็แปลกสิ…”
ไป๋เยวียนลูบคาง คิดในใจว่า หรือคนกรมลี้ลับจะรับรู้ได้เอง?
และในขณะนั้น
ผู้คนที่กำลังคร่ำครวญอยู่ในโรงงานต่างก็โล่งอก ใบหน้าแม้แต่รอยยิ้มบางๆ
โทรศัพท์ แน่นอนว่าพวกเขาเป็นคนโทรหา…
เพื่อไม่ให้ถูกทรมานอีก พวกเขายอมให้คนกรมลี้ลับมา อย่างน้อยก็ให้พวกเขาตายอย่างเร็วรวด…
ถูกสังหารด้วยการโจมตีครั้งเดียว ดีกว่าถูกทุบตีจนตายทั้งเป็นเสียอีก…
ไม่นาน รถของกรมลี้ลับก็มาถึงใกล้โรงงาน
เห็นเพียงชายสามคนสวมชุดปราบวิญญาณสีดำเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ
“คนข้างหน้าได้ยินไว้ พวกแกหมดทางหนีแล้ว…”
“เดี๋ยวก่อน…”
หวางหลีเหม่อมองไปครู่หนึ่ง มองไปยังสองคนที่อยู่ไกลๆ เรียกอย่างไม่แน่ใจว่า
“ไป๋…ไป๋เยวียน?!”
“อาจารย์หวาง? ท่านมาที่นี่ได้ยังไง?”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้วขึ้น รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยในใจ
“คนของเราเอง เป็นลูกศิษย์ฉัน ไม่มีอะไรแล้ว”