“ฉันลองดูเอง!”
เวลานี้ สีหน้าของหานอวี่พลันเปลี่ยน เธอหยิบขวดเล็ก ๆ ออกจากตัว เทเลือดสองหยดลงมา แล้วป้ายลงบนเปลือกตาของตน
ดวงตาทั้งสองข้างของเธอแผ่กลิ่นอายลี้ลับออกมา จับจ้องชายสวมหน้ากากตรงหน้า
“ไม่ใช่ภาพลวงตา!”
น้ำเสียงของเธอหนักแน่น แววตาก็ฉายความเคร่งขรึมขึ้นมา
“……”
คราวนี้ ทุกคนต่างเงียบงัน ไม่มีใครเอ่ยปากคัดค้าน
แม้จะมองไม่ออกว่าหานอวี่ใช้อุปกรณ์ภูตผีชนิดใดเมื่อครู่ แต่พวกเขาสัมผัสได้ว่ามันเป็นอุปกรณ์ระดับสามอักขระ
หากเป็นภาพมายาจริง ย่อมต้องมองเห็นพิรุธได้บ้าง…
“พวกเรา…จะทำอย่างไรกันดี?”
คนหนึ่งถามด้วยเสียงสั่นเครือ
ความตื่นเต้นในใจของเขามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขีดที่ถาโถมเข้าครอบงำจิตใจ
คนภูตวิญญาณระดับสามอักขระยังถูกทรมานจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
หากเป็นพวกเขา คาดว่าคงไม่เหลือแม้แต่หัวสักหัว
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างกระวนกระวายใจ
ความน่าสะพรึงกลัวของโรงพยาบาลผีแห่งนี้เหนือกว่าที่พวกเขาคาดการณ์ไว้มาก…
เวลานี้ ไม่มีใครตอบคำถามนั้น ทุกคนได้แต่เงียบงัน…
หากจำเป็นต้องตอบจริง ๆ
ก็คงพูดได้เพียงว่า อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่มีทางจากไปอย่างสง่าผ่าเผยได้แน่…
ขณะที่ทุกคนยืนนิ่งงันอยู่กับที่
หัวมนุษย์ที่กลิ้งไปมาหยุดลงอย่างไม่รู้ตัว ลมหายใจของมันก็ค่อย ๆ ขาดหายไปเช่นกัน
คราวนี้
อาการป่วยหายดีจริง ๆ แล้ว…
เมื่อเขาสิ้นใจ หน้ากากสีดำที่แตกละเอียดก็ค่อย ๆ เลือนหาย เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง