“?”
ไป๋เยวียนเหลือบมองหวางชิง ก่อนกล่าวว่า
“พอได้แล้ว เลิกพูดเหลวไหล รีบไปหาอีกสองคนแล้วค่อยว่ากัน”
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของอีกฝ่าย หวางชิงก็เลิกทำท่าทีล้อเล่น
ไม่นานนัก
ทั้งสองฝ่าหิมะมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของหานอวี่
“หิมะนี่จะตกไม่หยุดเลยหรือไง?”
หวางชิงขมวดคิ้ว
เขารู้ดีว่ามันคือวิชาผี
แต่ระยะเวลาที่มันตกนานขนาดนี้ ช่างผิดปกติเกินไปแล้ว...
ช่วงที่ผ่านมาเขาใช้เหรียญทองผีต้านหิมะมาตลอด นอกจากคริสตัลผีจะถูกใช้ไปไม่น้อยแล้ว พลังลี้ลับก็ลดลงมากเช่นกัน
แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เขายังไม่เห็นแม้แต่เงาของผีดุร้ายที่ปล่อยหิมะนี้ออกมา
เรื่องนี้ชวนให้หวาดหวั่นเกินไปแล้ว...
ไป๋เยวียนกล่าวอย่างราบเรียบว่า
“วิชาผีของผีดุร้ายสี่อักขระ จะหยุดได้ง่าย ๆ ที่ไหน?”
เขาถึงกับรู้สึกว่า หากไม่มีใครหยุดมัน หิมะนี้คงตกลงมาได้เรื่อย ๆ...
เมื่อเทียบกับพลังลี้ลับมหาศาลของผีดุร้ายสี่อักขระแล้ว การสิ้นเปลืองแค่นี้คงไม่นับเป็นอะไรด้วยซ้ำ...
“สี่อักขระ?!”
หวางชิงสะดุ้ง สีหน้าหนักอึ้งลงทันที
เห็นได้ชัดว่าเขานึกถึงความน่ากลัวของเจ้าสาวผี
กว่าพวกเขาจะร่วมแรงกันสุดกำลังจนกำจัดอีกฝ่ายได้ก็แทบหมดแรง หากต้องเจอผีดุร้ายสี่อักขระที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ ต่อให้พวกเขามีชีวิตคนละสิบชีวิตก็ยังไม่พอให้มันฆ่า...
“โลกนี้เป็นอะไรกันไปแล้ว ถึงมีผีดุร้ายบุกสถาบันลี้ลับต้าเซี่ยได้!”