“……”
ทุกคนได้ฟังคำพูดของพ่อของหวางชิงแล้วก็เงียบกริบกันไปหมด……
พวกเขาคิดว่าโรงพยาบาลผีจิตอยู่ในกำมือแน่นอนแล้วแท้ ๆ
ที่ไหนได้ แค่จัดการบอสตัวเล็กไปตัวหนึ่งเองหรือ?
“พ่อ ในเมื่อรู้ว่าข้างในยังมีผีอีกตัว ทำไมไม่บอกกันให้เร็วกว่านี้ล่ะครับ?!”
มุมปากของหวางชิงกระตุก สีหน้าซับซ้อนถึงขีดสุด
ตอนนี้พวกเขาอยู่ในสภาพย่ำแย่ แต่ถ้าสู้สุดชีวิต ก็ยังพอมีหวังฆ่าปีศาจเนื้อก้อนนั้นได้
แต่ถ้าต้องเผชิญหน้ากับต้นตอความประหลาดที่แข็งแกร่งกว่าสิ่งนั้นมาก
โอกาสชนะของพวกเขาก็แทบจะเป็นศูนย์……
“พ่อเพิ่งออกมา ลูกก็เท้าเอว ชี้หน้าสั่งให้พ่อฆ่าผีตัวนี้แล้ว!”
พ่อของหวางชิงเองก็พูดไม่ออกอยู่บ้าง
“เอ่อ…… มีด้วยหรือครับ?”
หวางชิงเกาศีรษะ ก่อนจะพูดต่อว่า
“อีกอย่าง ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข้างในยังมีตัวที่แข็งแกร่งกว่านี้อีก……”
เดิมทีพวกเขาคิดไปเองว่าผีดุร้ายที่ปรากฏตัวคือต้นตอความประหลาด จึงเผยไพ่ตายออกมา……
ที่ไหนได้ ใช้ไพ่โจ๊กเกอร์ไปสู้กับไพ่สามแต้มคู่หนึ่งเสียได้งั้นหรือ?!
“เหรียญทองผีของแกมีไว้ทำอะไร? ใช้สอดแนมสักหน่อยไม่ได้หรือไง?”
“ผมต้องประหยัดคริสตัลผีนะครับ!”
“……”
พ่อของหวางชิงชะงักไปเล็กน้อย เขาลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้อีกฝ่ายไม่มีตระกูลคอยจัดหาทรัพยากรให้อีกแล้ว
เขาแบมือทั้งสองข้าง พูดอย่างจนปัญญาว่า
“ยังไงตอนนี้ฉันก็ไม่มีวิธีรับมือแล้ว……”
แสงจากวัตถุผีร่วมกำเนิดของเขาในตอนนี้หม่นลง อีกทั้งร่างกายยังเริ่มโปร่งแสง เห็นได้ชัดว่าคงอยู่ได้อีกไม่นานก็จะสลายไป……