ปัง!
เสียงดังสนั่นกึกก้อง
ต้นตอความประหลาดของโรงพยาบาลถูกก้อนทองรูปเรือทุบจนแบนราบ...
ศีรษะแต่ละหัวส่งเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนา ก่อนจะแตกกระจาย เลือดและเนื้อสีแดงขาวสาดกระเซ็นใส่ก้อนทองรูปเรือ
ปัง ๆ ๆ!
ก้อนทองรูปเรือโจมตีไม่หยุด ทุบศีรษะแตกไปทีละหัว
แต่ทุกครั้งที่ศีรษะหัวหนึ่งแตก ศีรษะหัวใหม่ก็จะงอกออกมาจากเนื้อเลือดแทนที่มัน
ชั่วขณะนั้น
แม้ต้นตอความประหลาดจะได้แต่ถูกโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว แต่เมื่อศีรษะแต่ละหัวแตกสลาย เลือดสกปรกก็เปรอะเปื้อนก้อนทองรูปเรือจนแสงบนผิวหม่นลง
พ่อของหวางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเรียกวัตถุผีร่วมกำเนิดของตนกลับมา
ชั่วพริบตา
ก้อนทองรูปเรือสั่นสะเทือนเบา ๆ เลือดเปื้อนก็ร่วงหล่นลงทันที แสงสีทองสว่างเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง
เขามองต้นตอความประหลาดเบื้องหน้า พลันเข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายทนการโจมตีได้มากเพียงใด
ร่างอวตารของเขาอยู่ได้นานไม่มาก จึงทำได้เพียงเลือกปิดฉากอย่างรวดเร็ว!
วินาทีถัดมา
สีหน้าพ่อของหวางชิงเปลี่ยนไป ก้อนทองรูปเรือขนาดมหึมาที่ลอยอยู่เบื้องบนเริ่มหมุน พร้อมแผ่พลังลี้ลับอันน่าสะพรึงกลัวออกมา
แสงบนก้อนทองรูปเรือค่อย ๆ สว่างเจิดจ้า ส่องสว่างทางเดินมืดสลัวแห่งนี้ ราวกับดวงตะวันโชติช่วง!
ภายใต้แสงเจิดจ้านั้น ศีรษะนับไม่ถ้วนบนต้นตอความประหลาดส่งเสียงคร่ำครวญ ก่อนจะเริ่มละลายให้เห็นต่อหน้าต่อตา ราวกับหิมะใต้แสงตะวันแผดเผา
ศีรษะแต่ละหัวละลายอย่างรวดเร็ว แล้วศีรษะใหม่ก็ผุดขึ้นมาด้วยความเร็วเท่าเดิม