“ฆ่าผีสี่อักขระ ได้ของรางวัลระดับหกอักขระมา แบบนี้นับว่าโชคดีจริง ๆ”
หน้ากากผีพยักหน้า ก่อนกล่าวต่อว่า
“ฉันสงสัยว่าผีกระดูกขาวตัวนี้ก็น่าจะเป็นผีที่ถูกผนึกไว้เหมือนกัน บนตัวมันมีกลิ่นอายของวัตถุผีร่วมกำเนิดของคนภูตวิญญาณ……”
“หืม? ถูกผนึกไว้หรือ?”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า
“เหมือนจ้าวผีโลหิตที่อยู่ใต้หอปราบผีตัวนั้นหรือ?”
“ใช่แล้ว”
หน้ากากผีพยักหน้า
“เพียงแต่ไม่รู้ว่ามันใช้วิธีไหน ถึงหลุดพ้นจากผนึกมาได้ น่าเสียดายที่จนป่านนี้ก็ยังหาโอกาสรักษาบาดแผลไม่ได้”
“ความสามารถของมันก็ดูไม่ได้โดดเด่นอะไร ถึงกับต้องผนึกไว้เลยหรือ?”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้ว ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก
ตามความเข้าใจของเขา ผีใหญ่ที่ถูกผนึกไว้ล้วนเป็นสิ่งที่ฆ่าไม่ตาย อย่างเช่นจ้าวผีโลหิตตัวนั้น……
“เป็นไปได้ไหมว่าเขาตั้งใจผนึกมันไว้?”
หน้ากากผีกล่าวพลางยิ้ม
“นี่คงเป็นผลประโยชน์ที่มนุษย์ในยุคก่อนตั้งใจทิ้งไว้ให้พวกนายโดยเฉพาะ”
“ตั้งใจทิ้งไว้ให้หรือ?”
สีหน้าของไป๋เยวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย พลันเข้าใจขึ้นมา
บางทีผีบางตนก็จำเป็นต้องถูกผนึกไว้ แต่ผีอีกมากมายที่จริงแล้วฆ่าได้ เพียงแต่เพื่อทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลัง จึงจงใจผนึกพวกมันเอาไว้หรือ?
ถึงอย่างไร ผีใหญ่ที่บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ก็แทบเหมือนส่งของขวัญมาให้โดยเฉพาะ……
ตอนนี้ไป๋เยวียนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกล่าวว่า
“แต่ทำไมไม่ฆ่ามันไปเลย แล้วส่งต่อของลี้ลับมาให้คนรุ่นหลัง แบบนั้นก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ?”
“เรื่องนั้นฉันไม่รู้ บางทีอาจอยากให้คนรุ่นหลังได้ต่อสู้กับผีใหญ่ เพื่อสั่งสมประสบการณ์ที่เกี่ยวข้อง หรือไม่ก็ของลี้ลับบางชิ้นอาจเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา การเก็บผีเอาไว้ย่อมรักษาสภาพของมันได้ดีที่สุด”