“พอพวกเขาขึ้นถึงขั้นสามอักขระ ทรัพยากรที่ต้องใช้คงเพิ่มขึ้นหลายเท่า…”
จางชิงเต้าขมวดคิ้วน้อย ๆ พึมพำกับตัวเองว่า
“คงรีดทรัพยากรจากขุมอำนาจต่าง ๆ ไปตลอดไม่ได้ ถึงตอนนั้นคงต้องให้ฉันลงมือฆ่าผี หาทรัพยากรมาช่วยแบ่งเบาภาระด้วยตัวเองแล้ว”
“แต่พอถึงช่วงหลัง นักเรียนก็รับภารกิจจากประเทศอื่นเพื่อหาทรัพยากรได้…”
ตอนนี้รางวัลภารกิจทั้งหมดสำนักศึกษาเป็นผู้จ่าย เรียกได้ว่ามีแต่รายจ่าย ไม่มีรายรับเลยสักนิด
เมื่อทุกคนแข็งแกร่งขึ้น กรมลี้ลับแห่งต้าเซี่ยก็จะรับภารกิจจากต่างประเทศได้ ถึงตอนนั้นขุมอำนาจต่างชาติจะเป็นฝ่ายจ่ายค่าตอบแทน
แต่ภารกิจแบบนั้นไม่ใช่ภารกิจฝึกฝน อีกทั้งข้อมูลข่าวกรองยังมีน้อยมาก ระดับอันตรายย่อมสูงลิ่ว…
ในเมื่อถึงขั้นต้องขอความช่วยเหลือจากคนนอก ก็ย่อมไม่ใช่ภารกิจง่าย ๆ แน่…
เวลานี้ เว่ยซิงซึ่งเงียบไปแล้วมองทุกคน ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า
“อาจารย์ใหญ่ พอผ่านปีใหม่นี้ไป สำนักศึกษาของเราคงมีผู้ที่ขึ้นถึงขั้นสามอักขระเพิ่มอีกเจ็ดแปดคน…”
“ก็น่าจะประมาณนั้น…”
จางชิงเต้าพยักหน้าแล้วกล่าวว่า
“ไม่แน่อาจมากกว่านั้นด้วย…”
ตอนนี้มีเพียงหานอวี่คนเดียวที่อยู่ขั้นสามอักขระ ส่วนทายาทของขุมอำนาจต่าง ๆ ไม่ใช่ว่าขาดความสามารถจะทะลวงขั้น แต่พวกเขาไม่อยากทะลวงขั้นในสำนักศึกษา
ถึงอย่างไรความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลของพวกเขากับกรมลี้ลับก็ซับซ้อนอยู่บ้าง
ในหอพักพวกเขาไม่มีความรู้สึกปลอดภัยอย่างแท้จริง จึงไม่ยอมทะลวงขั้นเป็นธรรมดา
ส่วนช่วงไม่กี่วันของเทศกาลปีใหม่ เหล่าศิษย์จากขุมอำนาจใหญ่ที่กลับไปย่อมเลือกทะลวงขั้นกันแน่…