ชั่วพริบตาเดียว
เจียงหรานและคนอื่น ๆ พลันหันสายตาไปยังฝูงชน
ไป๋เยวียนยืนกอดอก มองทุกคนด้วยแววตาขบขัน คล้ายไม่กังวลแม้แต่น้อย
“หืม?”
เจียงหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะปรากฏตัวอย่างเอิกเกริกเช่นนี้
แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังลี้ลับบนตัวอีกฝ่าย เขาก็โล่งใจขึ้นทันที
เพียงขั้นสองอักขระเท่านั้น...
นี่ก็พิสูจน์แล้วว่าไป๋เยวียนไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมใด ๆ ในสวนสนุกเลย...
เวลานี้ คนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นเรื่องนี้เช่นกัน แววตาสังหารเผยออกมาอย่างไม่ปิดบัง
ตอนนี้อีกฝ่ายมีเพียงขั้นสองอักขระ ส่วนพวกเขาทั้งหกคนต่างก้าวเข้าสู่ขั้นสามอักขระแล้ว
ความแตกต่างของทั้งสองฝ่ายห่างชั้นกันอย่างสิ้นเชิง...
ต่อให้ไป๋เยวียนระเบิดพลังออกมาได้ถึงขั้นสามอักขระ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับทั้งหกคนที่ร่วมมือกัน เขาก็ไม่มีโอกาสชนะเลย!
บางทีพวกเขาอาจไม่จำเป็นต้องใช้ของลี้ลับของผู้อาวุโสตระกูลด้วยซ้ำ
หากเก็บมันไว้ได้ พวกเขาก็จะรักษาไพ่ตายนี้ไว้ใช้เอง
เวลานี้
ทั้งหกคนขึ้นจากสระน้ำที่ย้อมแดงด้วยเลือด แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าไป๋เยวียน
ชายจากตระกูลลู่คนนั้นมีสีหน้าเฉยชา ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า
“ฉันไม่คิดเลยว่าแกจะเป็นฝ่ายมาหาที่ตายเอง...”
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจกลับระแวดระวังเต็มที่
คนเจ้าเล่ห์รับมือยากอย่างไป๋เยวียน จะยอมมาหาที่ตายเองได้อย่างไร เขาต้องมีไพ่ตายอยู่แน่...
เจียงหรานกับคนอื่น ๆ ก็ระวังตัวไม่ต่างกัน