“ผมขอยอมแพ้ ยอมจ่าย...”
น้ำเสียงของเจียงเหวินเซวียนเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ในใจเหลือเพียงการยอมรับชะตากรรม
แม้ไป๋เยวียนจะไม่กล้าฆ่าเขา แต่ดูจากท่าทีตอนลงมือของหมอนี่แล้ว มีโอกาสสูงมากที่จะซ้อมเขาจนบาดเจ็บสาหัส
ทว่าพรุ่งนี้เขาต้องออกไปทำภารกิจกับเพื่อนร่วมทีม...
หากบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ไม่เพียงแต่จะทำให้ความคืบหน้าของทีมล่าช้า ภาพอันน่าเวทนาของเขายังส่งผลต่อภาพลักษณ์พี่ใหญ่ของทีมอีกด้วย...
“เดิมทีผมจะไปซื้อสัญญาลี้ลับที่ถนนคนภูตวิญญาณ...”
ไป๋เยวียนหยุดมือชั่วคราว ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า
“แต่เพราะนาย ฉันมีเงินก็ยังซื้อของไม่ได้ งั้นก็ชดใช้สัญญาลี้ลับสามอักขระให้ฉันสักฉบับ”
“อะไรนะ?!”
เจียงเหวินเซวียนราวกับถูกเหยียบหาง พลันกระโดดโหยงขึ้นมา สีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด
“ของกระจอกแค่นี้ สำหรับผู้สืบทอดสำนักไป๋เฉินซานอย่างนาย คงไม่ลำบากนักหรอก...”
“ของกระจอก?!”
เจียงเหวินเซวียนขึ้นเสียงไม่น้อย เอ่ยว่า
“คุณไม่รู้หรือว่าสัญญาลี้ลับสามอักขระมีค่าแค่ไหน?!”
ของนั่นราคาเริ่มต้นก็หลายพันคริสตัลผีแล้ว หากมีความสามารถพิเศษเพิ่มมาสักหน่อย ราคาก็พุ่งทะลุหมื่น
เขาเป็นแค่ผู้สืบทอดสำนักไป๋เฉินซาน ไม่ใช่เจ้าสำนักเสียหน่อย...
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เป็นเจ้าสำนัก การควักคริสตัลผีหมื่นหนึ่งออกมาในคราวเดียวก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย...
“รู้สิ”
ไป๋เยวียนพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ “แต่ด้วยฐานะของนาย แค่เอื้อมมือก็ได้มาไม่ใช่หรือ?”