“คุณชายลู่ คิดมากไปหรือเปล่าครับ...”
มุมปากของทุกคนกระตุก พวกเขาถึงกับคิดว่าอีกฝ่ายคงเพี้ยนไปแล้ว
แต่ในตอนนั้นเอง
พนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ตรงประตูส่งเสียง “เอ๊ะ” เบา ๆ ก่อนจะหันมามองด้านในทันที
ขณะเดียวกัน เขาก็ถอดหน้ากากอนามัยออก เผยรอยยิ้มเป็นมิตรให้ลู่เฉินเฟิง...
ชั่วพริบตานั้น
ลู่เฉินเฟิงที่กำลังมึนเมาอยู่เล็กน้อยพลันสะดุ้ง สีหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน เขาผุดลุกขึ้นยืน ร่างทั้งร่างแข็งค้าง
“นาย... นาย?!”
นิ้วมือสั่นระริกของเขาชี้ไปยังพนักงานเสิร์ฟตรงประตู ใบหน้าซีดเผือด
คนอื่น ๆ ชะงักไปเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
นี่เขากำเริบจริง ๆ เหรอ?
ในขณะนั้นเอง
พนักงานเสิร์ฟตรงประตูยิ้มบาง ๆ แล้วปิดประตูห้องส่วนตัวอย่างใจเย็น ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า
“คุณชายลู่ ไม่เลวเลยนะครับ แบบนี้ยังจำผมได้อีก?”
พอได้ยินคำพูดนั้น
ทุกคนชะงักไป ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึง ความมึนเมาในหัวสลายหายไปจนหมด
“คุณชายลู่ เขาคือ... ไป๋เยวียนคนนั้นจริง ๆ เหรอ?!”
ลู่เฉินเฟิงยังคงนิ่งงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง ถึงกับยกมือขยี้ตา สัญชาตญาณบอกว่าเขาคงมองผิดไป...
อย่างไรเสีย ที่นี่ก็อยู่ไม่ไกลจากตระกูลลู่ อีกฝ่ายกล้ามาที่นี่จริง ๆ งั้นหรือ?!
“ทำไมล่ะ คุณชายลู่ จำเพื่อนเก่าไม่ได้แล้วหรือ?”