“ผีกระดูกขาวฟื้นคืนชีพแล้วหรือ?”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายความระมัดระวังขึ้นมา
เขากำลังจะให้หน้ากากผีในร่างช่วยตรวจสอบสถานการณ์
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างกายเขา คนผู้นั้นคือจางชิงเต้า!
“อาจารย์ใหญ่ เกิดอะไรขึ้น?”
แววตาของไป๋เยวียนเผยความร้อนใจ
ทว่าจางชิงเต้ากลับไม่ตอบ ไอพลังลี้ลับน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกจากร่าง ครอบคลุมหอพักของโจวหานเอาไว้
เมื่อเห็นเช่นนั้น ไป๋เยวียนก็รู้ว่าอีกฝ่ายลงมือแล้ว จึงยืนดูอยู่ด้านข้างอย่างเงียบงัน
ไม่นานนัก
เสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังมาจากในหอพักของโจวหาน
“หืม?”
สีหน้าของไป๋เยวียนพลันเปลี่ยน ร่างกายถึงกับปริแตก เห็นได้ชัดว่าเขาถูกโจมตีด้วยพลังลี้ลับที่รุนแรงอย่างยิ่ง!
พลังลี้ลับในร่างเขาปั่นป่วน ก่อนจะฟื้นฟูบาดแผลทั่วกายอย่างรวดเร็ว
ในเวลาเดียวกัน
เมื่อเสียงกรีดร้องนั้นสิ้นสุดลง ไอพลังลี้ลับของผีดุร้ายก็พลันหายไปด้วย
“อาจารย์ใหญ่ เป็นอย่างไรบ้าง?”
ไป๋เยวียนสีหน้าเปลี่ยนไป รีบถามทันที
“ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร”
จางชิงเต้าส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“เข้าไปดูกันเถอะ...”
เขาก้าวออกไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน เพียงพริบตาก็หายวับไปจากที่เดิม
ไป๋เยวียนไม่ลังเล รีบตามอีกฝ่ายเข้าไปในหอพักของโจวหาน
ตอนนี้
โจวหานนอนอยู่บนพื้น ใบหน้าเขียวคล้ำ ดวงตาปิดสนิท บนร่างมีบาดแผลฉกรรจ์หลายแห่ง รอบตัวเต็มไปด้วยเศษกระดูกสีขาวกระจัดกระจาย...