“เอ๊ะ?”
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของไป๋เยวียน
เขาเคยได้ยินมาบ้างว่า มีบางประเทศที่สั่งสมพลังลี้ลับมาลึกซึ้งนิยมใช้วิธีผสานเรื่องลี้ลับเข้ากับเทคโนโลยีเช่นนี้
ส่วนประเทศต้าเซี่ย แทบไม่เคยเห็นของแบบนี้เลย
ถึงอย่างไรตอนนี้ก็มีศึกทั้งภายในและภายนอก กรมลี้ลับไม่มีเวลามาศึกษาวิธีการเช่นนี้อยู่แล้ว...
“ของสิ่งนี้ดูไม่ธรรมดาจริง ๆ...”
ไป๋เยวียนพึมพำกับตัวเอง
ขณะนั้น แถบความคืบหน้าสีเลือดก็หายวับไป เห็นได้ชัดว่าโหลดเสร็จแล้ว!
ชั่วพริบตา
ภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้าก็เปลี่ยนเป็นโต๊ะประชุมตัวหนึ่ง มีคนห้าคนนั่งอยู่ตามที่นั่งของตน
แสงสลัว อีกทั้งทั้งห้าคนยังสวมผ้าคลุมสีดำ จึงมองใบหน้าไม่ชัด ดูลึกลับอย่างยิ่ง!
“หืม?”
เพียงเห็นภาพตรงหน้า แววตาของไป๋เยวียนก็เคร่งขรึมขึ้นทันที
แม้จะเป็นแค่ภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่คนทั้งห้ากลับทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล...
“เพื่อน นายว่าไง?”
ไป๋เยวียนเอ่ยถามช้า ๆ
หน้ากากผีกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย “จะมองอะไรล่ะ ยังไงนายก็สู้ไม่ไหว”
“...”
มุมปากไป๋เยวียนกระตุก จะพูดตรงขนาดนี้เลยหรือไง...
“ไม่ใช่สิ นายไม่ตกใจบ้างหรือ?”
“ไม่เห็นต้องตกใจเลย คนที่นายสู้ไม่ไหวมีตั้งเยอะ...”
“...”
ไป๋เยวียนถึงกับพูดไม่ออก
ช่วยให้เกียรติคนที่ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งในขั้นสามอักขระหน่อยไม่ได้หรือไง...
ในจังหวะนั้นเอง
หน้าจอตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ภาพเดิมหายวับ แทนที่ด้วยตัวอักษรสีเลือดหนึ่งบรรทัด: