จิตของโจวหานสั่นไหว ในพริบตาเดียวก็แบกโลงศพสีดำของตน แล้ววิ่งไปข้างหน้า
ส่วนอีกสองคนสีหน้าก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เรียกวัตถุผีร่วมกำเนิดออกมา แล้วตามติดไป
ไม่นาน
ทั้งสามก็นำหน้า มาถึงหน้าประตูห้องของไป๋เยวียน
“พี่ไป๋ พวกเรา...”
คำพูดของโจวหานยังไม่ทันเอ่ยออกไป สีหน้าก็แข็งค้างในทันที
เห็นเพียงไป๋เยวียนกำลังกดทับร่างโปร่งแสงร่างหนึ่ง ต่อยหมัดแล้วหมัดเล่าอย่างรุนแรง ตรงเข้าใส่ศีรษะของมัน
ดูเหมือนจะได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของทั้งสาม ไป๋เยวียนหันกลับมามอง เพราะการต่อสู้ทำให้ใบหน้าของเขาเปื้อนเลือดไก่ตัวผู้ไปด้วย
ขณะนี้ เขายิงมุมปากขึ้น ให้รอยยิ้มแก่ทั้งสาม
แต่ในสภาพการณ์เช่นนี้ รอยยิ้มของเขาดูชวนขนลุกเท่าไรก็เท่านั้น...
สมองของทั้งสามว่างเปล่าในทันที แทบเป็นการถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ รู้สึกเพียงความกลัวสุดขีด...
ไป๋เยวียนกลับไม่สนใจทั้งสามอีก หันกลับไปทุบตีต่ออีกครั้ง
และไม่นาน
ทั้งสามก็ตั้งสติได้ มองไปยังร่างโปร่งแสงที่ถูกไป๋เยวียนกดไว้
เพราะร่างวิญญาณของผีฝีเท้ากำลังจะสลาย ร่างกายจึงเผยออกมา
เห็นเพียงร่างของมันเปื้อนเลือดไก่ตัวผู้เต็มไปหมด ดูอนาถยิ่ง และที่น่าสะดุดตากว่านั้นคือ สองเท้าของมันแดงฉาน ราวกับถูกกองขึ้นมาจากเลือด
ทั้งสามเข้าใจในทันที อีกฝ่ายคือผีดุร้ายที่ทำร้ายคนก่อนหน้านี้นั่นเอง! ?
บางทีเมื่อเห็นทั้งสามปรากฏตัว ผีดุร้ายกลับยื่นมือไปทางพวกเขา ราวกับว่า... กำลังขอความช่วยเหลือ...