“แขนข้างนี้ของฉันถูกผีใหญ่ระดับห้าอักขระตนหนึ่งฉีกจนขาดกระจุย...”
เหลยหมิงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ก่อนหน้านี้ฉันโกหกพวกนาย ที่แขนข้างนี้ไม่งอกกลับมา ไม่ใช่เพราะฉันทำไม่ได้ แต่เพราะฉันไม่อยากทำต่างหาก!”
“เป้าหมายของฉันคือหลอมพลังที่ผีดุร้ายระดับห้าอักขระตนนั้นหลงเหลือไว้ให้หมดสิ้น!”
แววตาของเขาฉายความประหลาด ก่อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
“ฉันใช้เวลาหลายปี ในที่สุดก็ทำสำเร็จ!”
ด้วยพลังของเขาเพียงลำพัง ย่อมไม่อาจทำให้แขนงอกกลับมาได้จริง แต่เขามาจากขุมกำลังชั้นยอด ผู้ใหญ่ในตระกูลเป็นถึงตัวประหลาดเฒ่าระดับห้าอักขระ ย่อมมีวิธีทำให้แขนของเขางอกใหม่ ทว่าเขาปฏิเสธไปเอง!
แขนที่ขาดข้างนี้กลายเป็นไพ่ตายของเขาไปแล้ว!
ในเวลานี้
เส้นเลือดสีดำตรงบริเวณแขนขาดของเหลยหมิงพลันบิดเกร็งราวกับถูกกระตุ้น ก่อนจะเริ่มดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นหยดเลือดสีดำก็ไหลซึมออกมาทีละหยด
ในเลือดทุกหยดล้วนมีพลังลี้ลับอันประหลาดแฝงอยู่!
ภายใต้การชักนำของเหลยหมิง เลือดทั้งหมดหลอมรวมเข้าไปในสายฟ้าผีที่อยู่ในมือของเขา!
ชั่วพริบตา
อานุภาพของสายฟ้าผีก็พุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง ถึงขั้นทะลวงขีดจำกัดของระดับสามอักขระ ขึ้นไปแตะระดับสี่อักขระ!
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นพลังเสี้ยวหนึ่งที่ผีดุร้ายระดับห้าอักขระหลงเหลือไว้ แม้พลังจะด้อยลงมากหลังถูกเหลยหมิงหลอมรวม แต่ก็เพียงพอให้สายฟ้าผีของเขายกระดับขึ้นถึงขั้นเริ่มต้นของระดับสี่อักขระ!
“แย่แล้ว...”
เวลานี้สีหน้าของอวี๋เฟิงเคร่งขรึม เขาจ้องสายฟ้าผีในมืออีกฝ่าย พลางรู้สึกเหมือนหัวใจแทบหยุดเต้น