ผ่านไปราวสองชั่วโมง
ทุกคนก็มาถึงยอดเขาชิงหลิง พร้อมกับเห็นตึกใหญ่หลังหนึ่งที่ดูทรงพลัง
โรงแรมใหญ่แห่งเขาซิงหลิง!
ขณะนี้เป็นเวลาพลบค่ำ แสงสุดท้ายของตะวันลาลับสาดส่องลงมาบนตัวอาคารโรงแรม กลับทำให้มันดูมีความศักดิ์สิทธิ์ประหลาด
ใครจะไปคิดว่าภายในโรงแรมแบบนี้ กลับมีผีดุร้ายสิงอยู่ตนหนึ่ง...
“ไปกันเถอะ”
เฉินชิงหลีเปิดแนวเชือกกั้นโดยรอบ และมาถึงหน้าประตูโรงแรม
นักเรียนคนอื่น ๆ เห็นดังนั้น ต่างก็ตามกันไปติด ๆ ไม่กล้าอยู่ตามลำพังแม้แต่น้อย
เพราะจากประสบการณ์ดูหนังผี
คนที่อยู่ตามลำพังนั่นแหละอันตรายที่สุด...
คนจากห้องข่าวกรองอีกสองคนก็เข้ามาสมทบด้วยเช่นกัน
ผู้คนกว่าร้อยมารวมตัวกัน คึกคักเป็นอย่างมาก ช่วยขจัดความกลัวในใจของทุกคนออกไป
มีคนเหลือบมองโถงโรงแรมที่ว่างเปล่า แล้วถามอย่างประหม่า:
“เอ่อ อาจารย์ครับ ครูฝึกหวางไม่ได้มาด้วยเหรอ?”
แม้ครูประจำชั้นทั้งสามจะมีจิตใจที่แข็งแกร่ง แต่พวกเขาก็เป็นเพียงคนธรรมดา
การเข้าสู่สถานที่เกิดเหตุการณ์ลี้ลับ จำเป็นต้องมีผู้เชี่ยวชาญไปด้วยกันถึงจะถูก
“ใช่ ทำไมไม่เห็นครูฝึกหวางเลย”
นักเรียนพากันถามย้ำ พร้อมกับหยุดชะงักอยู่กับที่ ทำท่าทีเหมือนถ้าไม่เห็นหวางหลี ก็จะไม่ยอมเข้าโรงแรม
“พวกแกกลัวอะไรนักหนา?!”
ขณะนั้นเอง เสียงไม่พอใจดังขึ้น