ไม่นานนัก
ไป๋เยวียนก็มาถึงทางเดินชั้นสาม
ตอนนี้ทางเดินทั้งสายแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ต่างพากันซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ แทบทุกคนล้วนสีหน้าตื่นตระหนก
ถึงพวกเขาจะเป็นคนของห้องข่าวกรอง แต่เพิ่งเคยเห็นผีดุร้ายฆ่าคนในระยะใกล้ขนาดนี้เป็นครั้งแรก ความหวาดกลัวย่อมผุดขึ้นมาเองโดยธรรมชาติ
“บ้าเอ๊ย……”
หน้าประตูห้อง 3024 หวางหลีสีหน้าโกรธเกรี้ยว แต่ในดวงตาก็แฝงความจนใจอยู่เล็กน้อย
“อาจารย์หวาง เกิดอะไรขึ้นครับ?”
ไป๋เยวียนอาศัยกำลังของตัวเอง แหวกฝูงชนออกไปได้อย่างง่ายดายจนมาถึงหน้าประตูห้อง
ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็สั่นไหว เพราะบริเวณหน้าอกกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอีกครั้ง
ผียังอยู่ข้างในอย่างนั้นหรือ?!
“ฉันมาช้าไปก้าวหนึ่ง……”
หวางหลีถอนหายใจ แล้วชี้ไปยังห้องน้ำในห้อง
เห็นชายสองคนทรุดนอนอยู่กับพื้น หมดลมหายใจไปนานแล้ว บนใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและหวาดผวา ราวกับก่อนตายได้เห็นเหตุการณ์สยองขวัญที่เหลือเชื่อบางอย่าง
“ไม่มีบาดแผลเลยหรือครับ?”
ไป๋เยวียนสีหน้าระแวดระวัง ก้าวไปยังข้างศพทั้งสองร่างพร้อมกัน
“ตายเพราะขาดอากาศหายใจ”
หวางหลีเอ่ยว่า “ฉันได้ยินเสียงผิดปกติเลยรีบมาทันที แต่น่าเสียดายที่มันหนีไปได้”
“มัน……อาจจะยังอยู่!”
คำพูดประโยคเดียวของไป๋เยวียน ทำให้ฝูงชนแตกตื่นโกลาหลขึ้นมาทันที
“ยังอยู่หรือ?!”
หวางหลีก็สีหน้าสั่นไหวเช่นกัน สายตาเย็นเฉียบกวาดมองไปรอบด้าน
“มันอาจกำลังแอบจ้องพวกเราอยู่ในที่มืด……”
ไป๋เยวียนเอามือลูบผนัง จากนั้นสายตาก็กวาดไปทั่วห้อง หวังจะหาร่องรอยที่สิ่งลี้ลับทิ้งไว้
แต่น่าเสียดาย เขาไม่ได้อะไรเลย