หลังจากฟังแผนของจางชิงเต้าแล้ว ไม่นานทุกคนก็ทยอยแยกย้ายกันไป
แม้คืนนี้จะใช้เวลาเพียงสองสามชั่วโมงในการกวาดล้างสหพันธ์ระเบียบใหม่ แต่ทุกคนต่างรู้สึกเหนื่อยล้า
ส่วนแผนกวาดล้างทั่วทั้งประเทศต้าเซี่ยที่กำลังจะดำเนินต่อไป แม้จะไม่อันตรายเท่าการจัดการสหพันธ์ระเบียบใหม่ แต่ย่อมเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย ทุกคนจึงต้องรีบหาเวลาพักผ่อน
ขณะนี้
ไป๋เยวียนกับโจวหานเดินทางมาถึงหอพัก
โจวหานยังคงมีสีหน้างุนงง คล้ายยังตั้งสติไม่ทัน ในหัวอื้ออึงไปหมด
“เสี่ยวหาน ฉันเห็นว่านายสูญเสียพลังลี้ลับไปไม่น้อย ไม่กลับไปพักหน่อยหรือ?”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว เอ่ยอย่างสบาย ๆ
“พี่ไป๋...”
โจวหานส่ายหน้า ก่อนถามว่า
“บอกฉันหน่อยได้ไหมว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
“นายไม่ได้ฟังมาแล้วหรือ?”
โจวหานถามอย่างไม่แน่ใจนักว่า
“สหพันธ์ระเบียบใหม่...ไม่มีแล้วหรือ?”
“ทรัพย์สมบัติของพวกมันถูกพวกเรากวาดไปหมดแล้ว จะเหลือได้อย่างไร?”
“...”
โจวหานนิ่งเงียบไปทันที ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“ฉันหลับไปนานแค่ไหน?”
“ยังไม่ถึงเดือนกระมัง...”
ไป๋เยวียนยักไหล่ตอบ
ระหว่างนั้นแม้จะเกิดเรื่องมากมาย ทั้งการแข่งขันแลกเปลี่ยนพลังลี้ลับแห่งจงโจว สวนสนุกวิญญาณคำสาป และการจัดการสหพันธ์ระเบียบใหม่ แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้ใช้เวลามากนัก
“เวลาแค่นี้ พวกนายก็กำจัดตระกูลลู่กับขุมกำลังอื่น ๆ ไปแล้วหรือ?”
แววตาของโจวหานยังคงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เดิมทีเขาคิดว่าครั้งนี้เมื่อตนทะลวงถึงขั้นสี่อักขระ ก็จะพอทำให้สำนักไป๋เฉินซานต้องหวั่นเกรงได้บ้าง ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายกลับพ่ายยับเยินไปเสียแล้ว?