ไป๋เยวียนไม่ใส่ใจกับภาพตรงหน้าแม้แต่น้อย อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา ศพจึงไม่อาจทำให้เขารู้สึกอะไรได้อีกแล้ว
ขณะนี้เขาทำหน้าครุ่นคิด พลางพึมพำกับตัวเองว่า
“หรือจะมีกองกำลังที่สามเข้ามาพัวพัน หวังฉวยโอกาสชิงทรัพยากรของภูเขาหมิง?”
ในประเทศต้าเซี่ยมีกองกำลังอยู่ไม่น้อย หากกลุ่มผู้ใช้สี่อักขระจำนวนมากร่วมมือกัน ก็พอจะจัดการภูเขาหมิงได้ แต่การทำเช่นนั้นเท่ากับไปยั่วยุกรมลี้ลับ ยิ่งกว่านั้น สหพันธ์ระเบียบใหม่ยังไม่พ่ายแพ้ กองกำลังฝ่ายเป็นกลางพวกนี้ไม่กลัวถูกชำระบัญชีหรือ?
เว้นเสียแต่ว่า...จะเป็นกองกำลังใหญ่จากต่างประเทศ!
แววตาของไป๋เยวียนวูบไหว ขณะครุ่นคิดไม่หยุด
แต่ในตอนนั้นเอง หน้ากากผีก็เอ่ยขึ้นว่า
“ดูเหมือนจะไม่ใช่ฝีมือมนุษย์...”
“หืม?”
ไป๋เยวียนได้ยินดังนั้น สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้น
“ผีดุร้ายหรือ?!”
แววตาของเขาฉายประกายระแวดระวัง จิตใจตื่นตัวขึ้นทันที
หน้ากากผีไม่ได้ตอบ เพียงลอยออกไปยังศพหนึ่ง แล้วก้มพิจารณาอย่างละเอียด
ไป๋เยวียนเดินตามไปด้วย
ศพมีสีหน้าสงบนิ่ง ราวกับกำลังหลับใหล ที่น่าประหลาดคือทั่วร่างกลับไม่มีบาดแผลจากพลังลี้ลับแม้แต่แห่งเดียว ราวกับพลังชีวิตถูกดึงออกไปอย่างฉับพลัน
“สภาพแบบนี้ หรือว่าถูกสังหารในพริบตา?”
สีหน้าของไป๋เยวียนเคร่งเครียดขึ้น
คนที่ตายอยู่ตรงหน้าเป็นคนภูตวิญญาณระดับสี่อักขระ ผู้ที่สังหารเขาได้ในพริบตา อย่างน้อยก็ต้องอยู่ระดับห้าอักขระ...
หากคนกว่าพันคนที่นี่ถูกสังหารในพริบตาเช่นนี้ทั้งหมด พลังของผีดุร้ายตนนั้นคงวิปริตเกินไปแล้ว...
“พวกเขาไม่ได้ถูกฆ่า...”