“ให้ตายสิ!”
มุมปากไป๋เยวียนกระตุก
ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ารถไฟใต้ดินผีขบวนนี้จงใจทิ้งเขาไว้กันนะ...
และความจริงก็เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด
หลังจากแล่นมาทั้งวัน ตอนนี้รถไฟใต้ดินผีก็ใกล้จะถึงสถานีปลายทางแล้ว
ต้นตอความประหลาดของรถไฟใต้ดินผีรู้ดีว่า หากไม่มีผู้โดยสารคนใหม่ขึ้นรถ ไป๋เยวียนคงลงมือกับมันในไม่ช้า...
มันรู้ดีถึงฝีมือของหมายเลขเก้า!
การต่อสู้ตลอดทั้งวันนี้ มันเห็นกับตาตัวเองทุกอย่าง...
ที่ปล่อยให้ไป๋เยวียนลงจากรถตรงนี้ ก็เพื่อให้พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งวิญญาณแค้นจัดการอีกฝ่าย...
“ไม่ได้ ต้องขึ้นรถให้ได้!”
ตอนนี้ไป๋เยวียนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้ง ราวกับมีสายตานับไม่ถ้วนกำลังจับจ้องเขาผ่านหน้าต่างกระจก...
หากถูกลากเข้าไปในพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งจริง ๆ
ต่อให้เขาหนีรอดออกมาได้ หมายเลขเก้าก็คงพังยับเยิน เผลอ ๆ เหรียญผีที่มีอยู่ในตัวอาจถูกใช้จนหมดเกลี้ยงด้วย...
ชั่วพริบตาเดียว
พลังลี้ลับในตัวหมายเลขเก้าก็ปะทุขึ้น ห่อหุ้มไป๋เยวียนไว้ ก่อนพุ่งไล่ตามรถไฟใต้ดินผีที่อยู่เบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง...
รถไฟใต้ดินผีเองก็เหมือนจะรู้ตัว จู่ ๆ ความเร็วก็เพิ่มขึ้นอีกมาก จนแม้แต่หมายเลขเก้าก็ไล่ตามไม่ทัน...
“นี่มันเหมือนเครื่องเสียหรือไงวะ?!”
ไป๋เยวียนมองรถไฟใต้ดินผีที่ค่อย ๆ ห่างออกไป แล้วอดสบถด่าไม่ได้