ขณะนี้ หลิววั่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เห็นเพียงนิ้วขาดนั้นพลิกทิศทางกะทันหัน พุ่งตรงเข้าใส่ไป๋เยวียนด้วยความเร็วสูง
ดูซิว่าแกจะกลัวไหม...
ในใจเขาจินตนาการภาพที่อีกฝ่ายแตกตื่นเสียขวัญไปแล้ว...
ทว่า วินาทีต่อมา สีหน้าของหลิววั่งก็แข็งค้างไปทันที
เพราะไป๋เยวียนไร้ซึ่งสีหน้าเปลี่ยนไปเลย ยื่นมือขวาออกมาอย่างฉับพลัน คว้าจับนิ้วขาดนั้นไว้แน่นราวกับตะครุบเหยื่อ
“เพื่อน ขอบใจนะ!”
พูดจบ ไป๋เยวียนไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตอบสนอง หันหลังวิ่งขึ้นชั้นบนไปทันที
“หา?”
หลิววั่งตะลึงค้างไปชั่วขณะ ยังตั้งตัวไม่ติดเลย
กว่าจะได้สติ เขาก็สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ตวาดว่า:
“หยุดเดี๋ยวนะ!”
มั่วแต่เล่นใหญ่ ไม่มีใครบอกเขาว่าวัตถุผีร่วมกำเนิดจะถูกจับฉวยไปได้นะ...
อีกอย่าง หมอนี่มันผิดปกติหรือเปล่า ไม่กลัวเลยสักนิด?
“ได้เพิ่มมื้อแล้ว ได้เพิ่มมื้อแล้ว”
ไป๋เยวียนกำนิ้วขาดไว้แน่น พร้อมกับมุ่งตรงไปยังห้องน้ำไม่หยุด...
“หา?”
นักศึกษาตามทางเดินนั้นใจสะดุ้ง รีบหลีกทางให้ทันที
เพิ่มมื้อแต่กลับวิ่งเข้าห้องน้ำ?
ขณะนั้นเอง หลิววั่งก็ตามมาทัน พลางคำรามว่า:
“นั่นมันของฉัน!”
ทุกคนตะลึงอีกครั้ง
ในห้องน้ำมีอาหารเลิศรสอะไร?
นี่แย่งกันถึงขั้นนี้เลย?
ไป๋เยวียนไม่สนใจสายตาของผู้คน พุ่งตรงเข้าไปในห้องสุดท้ายของห้องน้ำชาย พลางยัดนิ้วขาดใส่หน้าอกตัวเอง
เนื่องจากเป็นของที่อีกฝ่ายให้มา ไม่กินก็เสียของเปล่า...