ยามค่ำคืน
ไป๋เยวียนนั่งอยู่เพียงลำพังในบ้าน เหมือนกำลังรอคอยบางสิ่ง
โจวหานปลุกวัตถุผีร่วมกำเนิดขึ้นมาได้ ก็ได้รับความสนใจเป็นธรรมดา ถูกคนของทางการเรียกตัวไปแล้ว
“หมอเทวดา ยังไม่จ่ายยาอีกหรือ”
ไป๋เยวียนไม่มีอาการง่วงงุน นั่งรออย่างเงียบ ๆ
เวลาผ่านไปทีละนาที
ไม่นานก็ถึงเที่ยงคืน
ไป๋เยวียนที่กำลังหลับตาพักผ่อนพลันลืมตาขึ้นทันที
“มาแล้ว!”
เขาลูบหน้าอกตัวเอง รู้สึกเพียงว่าร้อนผ่าวผิดปกติ จึงรีบถอดเสื้อออก
บนหน้าอกของเขา ใบหน้าผีประหลาดชวนขนลุกค่อย ๆ ปรากฏขึ้น!
ตอนนั้นเองที่ไป๋เยวียนทั้งตื่นเต้นและอดคิดถึงตอนไปพบแพทย์แผนกจิตเวชไม่ได้ หมอถามเขาว่า ‘คุณอยู่คนเดียวใช่ไหม’
ไป๋เยวียนในตอนนี้ เกรงว่าคงต้องคิดทบทวนคำถามนี้ดี ๆ แล้วสินะ...
แต่จะเป็นคนหรือไม่นั้นไม่สำคัญ ขอแค่รอดชีวิตและแข็งแกร่งขึ้นได้ก็พอ!
อีกอย่าง เขาก็กำจัดใบหน้าผีไม่ได้
เมื่อขัดขืนไม่ได้ ก็ต้องหาทางเสพสุขไปกับมัน...
ตอนนี้ไป๋เยวียนอารมณ์ดีถึงขั้นบิดร่างกายพลางฮัมเพลง:
“ยา! ยา! ยา! เชคเกอเร้าท์!”
“...”
ท่าทางของใบหน้าผีเหมือนจะชะงักไปครู่หนึ่ง คาดไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่อาการหนักขนาดนี้...
แต่ไม่นาน สติของเขาก็เปลี่ยนไปตามคาด มาถึงห้วงอวกาศมืดมิดที่คุ้นเคย
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย เห็นเพียงว่ารอบข้างไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ
แต่ลูกกลมสีแดงเลือดเบื้องบนกลับกลายเป็นสามลูก!
“นี่มันหมายความว่าอะไร”
เขาครุ่นคิดในใจ พึมพำกับตัวเอง: “หรือว่านี่คือผีร้ายที่ถูกกลืนกินไป”
ทันใดนั้น