“ถ้าพวกเราชนะ เขาจะเสียหน้าจนเลิกให้ความร่วมมือกับแคว้นต้าเฉียนไปเลยหรือเปล่า...”
ประมุขแคว้นต้าเฉียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังคงลังเลใจ พลางพึมพำกับตัวเองว่า
“รู้อย่างนี้ไม่น่าให้เฉินเทียนชิงลงแข่งเลย...”
เดิมทีเธอตั้งใจสร้างอุปสรรคให้ไป๋เยวียน แต่ตอนนี้การแข่งขันมาถึงรอบชิงชนะเลิศแล้ว กลับเริ่มสงสัยในการตัดสินใจของตัวเองขึ้นมา...
ปกติแล้วเธอเด็ดขาดฉับไวมาโดยตลอด ทว่าเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับจางชิงเต้า เธอกลับเริ่มกังวลจนคิดหน้าคิดหลัง...
ผู้อาวุโสหนิงที่อยู่ข้าง ๆ ส่ายหน้า ในใจอดถอนหายใจไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยปลอบว่า
“ประมุขแคว้น เจ้าเด็กนั่นก็ใช่ว่าจะแพ้แน่เสียหน่อย”
“??”
ประมุขแคว้นต้าเฉียนชะงักไปเล็กน้อย นี่ไม่ใช่คำพูดที่เธอเพิ่งพูดไปก่อนหน้านี้หรอกหรือ...
“ผู้อาวุโสหนิง แต่ดูตอนนี้แล้ว โอกาสชนะของเด็กนั่นมีไม่มากเลย...”
หลังจากประลองกันมาหลายรอบ พวกเขาก็พอจะประเมินฝีมือของไป๋เยวียนได้คร่าว ๆ แล้ว
เว้นเสียแต่ว่าเขาจะมีไม้ตายสุดพิสดารซ่อนอยู่ ไม่อย่างนั้นคงเอาชนะเฉินเทียนชิงไม่ได้แน่!
“ช่างเถอะ...”
ประมุขแคว้นต้าเฉียนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“ถ้าไป๋เยวียนกำลังจะแพ้จริง ๆ พวกเราก็ส่งกระแสเสียงไปบอกเฉินเทียนชิง ให้เขายอมแพ้เอง!”
“...”
ผู้อาวุโสหนิงหน้าเต็มไปด้วยเส้นดำ ก่อนจะกล่าวว่า
“ประมุขแคว้น แบบนี้ดูจะไม่ค่อยเหมาะนะขอรับ...”
“ไม่เหมาะตรงไหน? กฎการแข่งขันมีแค่ห้ามฆ่าคนไม่ใช่หรือ พวกเราก็ไม่ได้ละเมิดกฎเสียหน่อย...”
“...”
ผู้อาวุโสหนิงถึงกับพูดไม่ออกโดยสิ้นเชิง
ตกลงท่านเป็นประมุขแคว้นต้าเฉียนหรือประมุขประเทศต้าเซี่ยกันแน่...